จะมีใครบนโลกใบนี้หรือไม่ ที่ไม่เคยได้สัมผัสอดีตอันแสนเจ็บปวด...
เราไม่สามารถล่วงรู้ถึงอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นได้
แต่...
ทำไมบางครั้งเราถึงสับสนกับการที่จะต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง เพียงแค่สิ่งเหล่านั้นมันคล้ายกับสิ่งที่เคยผ่านมา
ทำไมเราจะต้องนำสิ่งเหล่านั้นมาเป็นเครื่องชี้ทางว่าอนาคตจะต้องเป็นอย่างนี้
ทำไมเราถึงลังเลที่จะก้าวเดินไปตามทางที่เราอยากเดิน
ทำไมเราจะต้องไปเกรงกลัวว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันจะเลวร้ายเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา
แต่แล้วทำไม...
ทำไมเราถึงไม่คิดว่าอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น มันจะเป็นสิ่งที่วิเศษ
ทำไมสิ่งที่ดีๆจะไม่อยากมาหาเรา
เรามีความผิดด้วยหรือ ที่มีอดีตไม่สวยงาม...
อนาคตมีความผิดด้วยหรือ ที่บางสิ่งคล้ายกับบางอย่างที่โหดร้าย...
ภาพลวงตาแห่งความปวดร้าวนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้เราต้องหวาดกลัว สิ่งเหล่านั้นล้วนแล้วแต่เป็นครูที่คอยเตือนสติของเราให้เดินไปในทิศทางที่ถูกต้อง แต่เมื่อต้องเผชิญกับภาพลวงตาอีกครั้ง จงก้าวผ่านมันไปอย่างมีสติ อนาคตที่สวยงามและแสนวิเศษคงอยู่ไม่ไกลเกินไขว่คว้า
ดังนั้น ได้โปรดหยุด หยุดเสียเถอะ หยุดทำร้ายอนาคตเหล่านั้น แล้วก้าวเดินไปหาอนาคตของเรา ที่เราได้เลือกแล้ว ด้วยตัวเราเอง
~~~ อนาคตเป็นสิ่งที่สวยงามและแสนวิเศษ แต่ใช่ว่าคนทุกคนจะสามารถมองเห็นและรับรู้มันได้ ~~~
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น