นาย... เราว่า... เรารักนายว่ะ...
แม้ว่าเราได้เจอกันเป็นเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆก็ตาม แต่มันช่างเป็นช่วงเวลาที่มหัศจรรย์จริงๆ
เราไม่รู้ว่านายจะรู้สึกอย่างไรกับเราน่ะ แต่เวลาเราเห็นนาย เรามีความรู้สึกหลายอย่างเกิดขึ้นจนบอกไม่ถูกเลยแหล่ะ
เราดีใจ เราตื่นเต้น เราเสียใจ บางครั้งเราก็กลัวนายน่ะ เรากลัวนายเจ็บ...
นายเป็นเหมือนส่วนหนึ่งในครอบครัวเราน่ะ
บางครั้งนายเป็นเหมือนเด็กที่ทำให้เราต้องดูแลนาย แถมเป็นเด็กดื้อด้วยน่ะ
นายทำให้เราได้รู้ว่า จริงๆแล้วนายซับซ้อนกว่าที่เราคิด ถ้าเราเป็นเพื่อนกันได้ตลอดไป มันก็ดีสิน่ะ
นายรู้ไหมสิ่งที่นายสอนเรา มันจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นๆมากมายเลย นายเก่งมากเลยน่ะที่ทนเราได้
เราเจอกันเกือบทุกวันเลย เราหวังว่านายคงไม่เบื่อเราน่ะ
เราไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของนายหรอก แต่เราอยากให้นายเข้าใจความรู้สึกของเราน่ะ
เราว่าน่ะ การที่พวกเราได้พบกัน มันคงเป็นโชคชะตาแน่ๆ
เราอยากขอบคุณนายน่ะที่เสียสละเพื่อเรา
นาย... เราขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม นายอย่าโกรธเราน่ะ
เราขอพานายไปหาดวงดาวได้ไหม...
เราเชื่อว่าบนนั้นคงมีเพื่อนๆอีกมากที่รอนายอยู่ นายจะไม่ต้องทนเราอีกต่อไปแล้ว
นายรู้ไหมเราชอบมองพระจันทร์มากเลย เราหวังว่านายจะชอบมันเหมือนเราน่ะ
นายไม่ต้องห่วงน่ะว่าเราจะลืมนาย เรามองเห็นนายได้ทุกวันเลย เราไม่มีวันลืมนายหรอก
ถ้ามีโอกาสหวังว่าสักวันหนึ่งเราคงมีโอกาสได้พบกันอีกน่ะ
แล้วเจอกัน...
บาย บาย...
และ ลาก่อน... ดวงดาวของผม...
~ ขอมอบบทความนี้ให้แก่ เด็กน้อย เพื่อน และอาจารย์น้อยๆที่จากไปของผม ~
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น