ยินดีต้อนรับสู่ Blog ของคนที่ไม่ค่อยมีเวลาจ้าาา... แต่ก็มีความสุขน่ะจะบอกให้ อิอิ \(^-^)/
วันพุธที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
วันอังคารที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
Pride มึงอยู่ไหน
เตือนสติน่ะมึง โทรไปก็ไม่โทรกลับ มึงจะรอเค้าทำไม ถามไปก็ไม่ตอบ มึงจะแคร์เค้าทำไม ห่วงเค้า แล้วเค้าต้องการไหม ชวนเค้า แล้วเค้าอยากไปกับมึงไหม มึงยุ่งตลอดแต่มึงว่างเพื่อเค้า แล้วเค้าว่างเพื่อมึงไหม มึงรอคำตอบเค้า มึงสนุกเหรอ มึงชอบเค้าฝ่ายเดียว มึงไม่เจ็บเหรอ เค้าไม่ได้สนใจมึง มึงก็รู้ แล้วมึงจะพยายามเพื่ออะไร ความหวัง? เลิกเถอะ มึงเรียนรู้ว่ามันไม่มีอยู่จริงตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ พฤหัสหน้า มึงพอเถอะ คำตอบมันน่าจะชัดเจนแล้วน่ะ กูสมเพชมึงว่ะ มึงมีหัวใจตั้งแต่เมื่อไหร่ ครั้งนี้มึงเจ็บหนักแน่ กูเข้าใจมึงน่ะเพราะปกติมึงไม่เคยเป็นแบบนี้ มึงตัดได้ทุกอย่าง แล้วทำไมครั้งนี้มึงไม่ยอมตัดซ่ะที มึงเลิกศรัทธาในรักไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ มึงก็เคยทำพวกนั้นกับคนอื่น ถ้าเค้าสนมึง เค้าจะไม่อยู่นิ่งๆเฉยๆแบบนั้น ถ้าเค้าสนมึง เค้าจะทำทุกอย่างเพื่อเจอมึงเอง จบได้แล้วน่ะ ก่อนที่มึงจะเสียความเป็นตัวตนไปมากกว่านี้ pride มึงอยู่ไหน?
Farewell My...Feeling
เราไม่รู้จริงๆว่าเธอคิดยังไงกับเรา แต่เท่าที่เราสัมผัสได้เราว่าเธอไม่ได้สนใจเรา เราคงจะเลิกพยายามแล้ว เราปวดใจเหลือเกินเวลาเจอคำตอบที่ว่างเปล่า เราจะไม่ถามอะไรอีกแล้วเพราะสุดท้ายเราก็ไม่ได้คำตอบอะไรอยู่ดี เวลาคนเค้าปฏิเสธทางอ้อมแบบรักษาน้ำใจ เค้าก็อยู่นิ่งๆกัน ซึ่งเราเข้าใจดีเลย ถ้าเรายังเป็นยังงี้ต่อไป ซักวันเธอคงรำคาญเราแน่ๆ หรือว่าตอนนี้เธอรำคาญเราไปแล้วน่ะ เรายังสงสัยเลย แต่ไม่ว่าอะไรก็ตาม เราจะหยุดแล้ว เราจะหยุดทุกอย่าง เพราะเราทำอะไรไปมันก็คงไร้ความหมาย ขอบคุณน่ะที่อย่างน้อยเราได้เจอเธอ แม้เพียงแค่ครั้งเดียวก็ตาม ใช่ครั้งนั้นครั้งเดียวความรู้สึกเราก็เปลี่ยนไป… สุดท้าย เราขอให้เธอเข้มแข็งน่ะแม้หนทางมันจะยากลำบาก แต่เราเชื่อว่าเธอผ่านมันไปได้อยู่แล้ว เพราะอะไรเหรอ เพราะเธอทำให้คนอย่างเราชอบเธอได้ไง แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่เราจะเชื่ออย่างนั้น ขอบคุณจริงๆที่เราได้มีโอกาสเจอเธอ วันที่ 4 เมษายน 2013 ขอบคุณที่ทำให้เรามีความสุขทุกครั้งที่มองโทรศัพท์ที่อเมริกา ขอบคุณที่ทำให้เราอยากเล่นไลน์ ขอบคุณที่ทำให้เรารู้สึกอยากลูบหัวเธอ ขอบคุณที่ทำให้เราอยากเป็นกำลังใจให้เธอ ขอบคุณที่ทำให้ความรู้สึกที่หายไปกลับมาอีกครั้ง…
You are my precious memory and you are my happiness…for eternity
Thank you for everything…Farewell…
You are my precious memory and you are my happiness…for eternity
Thank you for everything…Farewell…
วันพฤหัสบดีที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
ข้อความนี้ใครคิด ชอบมาก
"หมื่นคนกำหนดหรือจะสู้จดบันทึก ฟ้า ร้อยล้านดวงชะตาหรือจะสู้วาสนาค น"
ใครรู้ว่าเป็นข้อความจากท่านใด รบกวนบอกด้วยน้าาา ชอบจริงๆ
ใครรู้ว่าเป็นข้อความจากท่านใด รบกวนบอกด้วยน้าาา ชอบจริงๆ
วันเสาร์ที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
ทำไมคนถึงเห็นแก่ตัว?
ทำไมโลกนี้ถึงมีคนเห็นแก่ตัวเยอะ?
จะเป็นไปได้ไหมว่าเพราะพอเราทำดีตั้งใจมอบสิ่งดีๆให้ คนอื่นอาจไม่ได้ต้องการ ดังนั้นแล้วสิ่งที่คนให้ได้รับก็คือความว่างเปล่า สุดท้ายก็เลยเลิกทำดีไปเพราะไม่เคยได้เห็นถึงคุณค่าของมัน ความว่างเปล่าจะค่อยๆกัดกินจิตใจจนสูญเสียความเป็นตัวตนไปในที่สุด กลไกป้องกันตนเองของมนุษย์ก็จะเริ่มทำงานโดยการปฏิเสธสิ่งที่เคยทำ เลิกคิดถึงคนอื่น เลิกคิดถึงสิ่งดีๆที่อยากมอบให้ จนท้ายสุดก็เลยกลายเป็นคนที่สนใจแต่ตัวเองเพื่อเดินต่อไปให้ผ่านพ้นความว่างเปล่านั้นไปให้ได้
คนเรารักตัวเองที่สุดจริงหรือ?
ทำไมคนที่มอบสิ่งดีๆให้ บางครั้งถึงไม่ได้รับการตอบรับ?
ทำไมความหวังดีของคนมันถึงกลายเป็นสิ่งที่ทำร้ายคนเราเองได้?
หรือเพราะคนเรามีความหวังและความเห็นแก่ตัวที่อยากได้สิ่งตอบแทนอยู่ลึกๆภายในจิตใจอยู่แล้ว พอไม่ได้ก็เลยเหมือนถูกทำร้าย?
จะเป็นไปได้ไหมว่าเพราะพอเราทำดีตั้งใจมอบสิ่งดีๆให้ คนอื่นอาจไม่ได้ต้องการ ดังนั้นแล้วสิ่งที่คนให้ได้รับก็คือความว่างเปล่า สุดท้ายก็เลยเลิกทำดีไปเพราะไม่เคยได้เห็นถึงคุณค่าของมัน ความว่างเปล่าจะค่อยๆกัดกินจิตใจจนสูญเสียความเป็นตัวตนไปในที่สุด กลไกป้องกันตนเองของมนุษย์ก็จะเริ่มทำงานโดยการปฏิเสธสิ่งที่เคยทำ เลิกคิดถึงคนอื่น เลิกคิดถึงสิ่งดีๆที่อยากมอบให้ จนท้ายสุดก็เลยกลายเป็นคนที่สนใจแต่ตัวเองเพื่อเดินต่อไปให้ผ่านพ้นความว่างเปล่านั้นไปให้ได้
คนเรารักตัวเองที่สุดจริงหรือ?
ทำไมคนที่มอบสิ่งดีๆให้ บางครั้งถึงไม่ได้รับการตอบรับ?
ทำไมความหวังดีของคนมันถึงกลายเป็นสิ่งที่ทำร้ายคนเราเองได้?
หรือเพราะคนเรามีความหวังและความเห็นแก่ตัวที่อยากได้สิ่งตอบแทนอยู่ลึกๆภายในจิตใจอยู่แล้ว พอไม่ได้ก็เลยเหมือนถูกทำร้าย?
สัจธรรมชีวิต #2 การเจ็บป่วย
ไม่ว่าจะเรียนสูงขนาดไหน สุดท้ายก็หนีไม่พ้นความเจ็บไข้ได้ป่วยอยู่ดี ยิ่งฝืนให้ภายนอกดูเหมือนไม่มีอาการเท่าไร ภายในอาจเจ็บปวดมากกว่านั้นหลายเท่า
วันพฤหัสบดีที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
โอกาส
ถ้าเราไม่เปิดโอกาสให้ตัวเอง บางครั้งก็เป็นการสูญเสียโอกาสโดยไม่รู้ตัว
สิ่งดีๆมักมาแล้วก็ผ่านไป ถ้าเราไม่รีบคว้าไว้ ไม่แน่ในอนาคตมันอาจไม่ผ่านมาอีกครั้งก็เป็นได้
ดังนั้น ถ้ามีโอกาสควรหยุดคิดถึงสิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาเพื่อไตร่ตรองให้รอบคอบ ก่อนที่จะปล่อยให้โอกาสนั้นผ่านไปเป็นเพียงแค่ความทรงจำ
แม้ว่าช่วงนั้นจะเป็นช่วงที่เหนื่อยยากลำบากขนาดไหน แต่อย่างน้อยถ้าเรามีสติแยกแยะพิจารณา เราจะสามารถคัดเลือกสิ่งดีๆที่เข้ามาในชีวิตเราได้อย่างแน่นอน
มิฉะนั้นแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป อะไรก็คงไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่เป็นเพียงความทรงจำได้อีกต่อไป
สิ่งดีๆมักมาแล้วก็ผ่านไป ถ้าเราไม่รีบคว้าไว้ ไม่แน่ในอนาคตมันอาจไม่ผ่านมาอีกครั้งก็เป็นได้
ดังนั้น ถ้ามีโอกาสควรหยุดคิดถึงสิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาเพื่อไตร่ตรองให้รอบคอบ ก่อนที่จะปล่อยให้โอกาสนั้นผ่านไปเป็นเพียงแค่ความทรงจำ
แม้ว่าช่วงนั้นจะเป็นช่วงที่เหนื่อยยากลำบากขนาดไหน แต่อย่างน้อยถ้าเรามีสติแยกแยะพิจารณา เราจะสามารถคัดเลือกสิ่งดีๆที่เข้ามาในชีวิตเราได้อย่างแน่นอน
มิฉะนั้นแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป อะไรก็คงไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่เป็นเพียงความทรงจำได้อีกต่อไป
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)