Genre: Sci-Fi, Fantasy, Drama
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีแสงแดดอ่อนๆ (Sunshine) ที่คอยเฝ้าดูโลกมนุษย์ หน้าที่หลักของแสงคือ คอยให้ความอบอุ่นและความหวังแก่มวลมนุษย์ เมื่อเวลาผ่านไป แสงเกิดความผูกพันและหลงรักมนุษย์ จึงอยากอยู่กับมนุษย์ทั้งวันทั้งคืน แต่แสงไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ในหนึ่งวัน แสงมีเวลาอยู่กับมนุษย์แค่ตอนเช้าจนถึงตอนเย็นเท่านั้น ยามที่แสงมองมนุษย์ที่ตนหลงรัก ทุกๆวัน แสงจะเศร้าใจมาก เพราะแสงมองเห็นปัญหาและความวุ่นวายต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น เรื่องรัก โลภ โกรธ หลง เมื่อแสงได้รับรู้ถึงสิ่งต่างๆ แสงจึงยิ่งอยากทำหน้าที่ให้ความหวังและความอบอุ่นแก่มนุษย์ตลอดวัน แต่แสงก็รู้ข้อจำกัดของตนดี
แสงครุ่นคิดอยู่นานแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เมื่อหมดหน้าที่ในตอนเย็น แสงจึงออกเดินทางในจักรวาลอันกว้างใหญ่ เพื่อค้นหาวิธีที่จะทำให้ได้อยู่กับมนุษย์ตลอดวัน แสงได้พบกับหมู่ดวงดาวมากมาย แต่ดวงดาวเหล่านั้น ก็ไม่สามารถช่วยเหลือแสงได้เลย ยิ่งแสงเดินทางไกลเท่าไหร่ แสงที่คอยแต่ให้ความหวังก็ต้องหมดหวังเสียเอง แสงจึงถอดใจและเดินทางกลับ เพื่อที่จะได้ดูมนุษย์เป็นครั้งสุดท้ายในวันนั้น...
ดวงจันทร์ (Moon) มีหน้าที่เฝ้าดูมนุษย์เช่นเดียวกับแสง หน้าที่หลักของดวงจันทร์คือ ให้ความหนาวเย็นและความหวาดกลัวแก่มวลมนุษย์ แท้จริงแล้ว ดวงจันทร์อยากให้ความอบอุ่นแก่มนุษย์มากกว่าการที่ต้องรับหน้าที่ให้ความหนาวเหน็บ ดวงจันทร์ที่หลงรักมนุษย์จึงไม่อยากทำหน้าที่นี้ เพราะดวงจันทร์ไม่อยากให้มนุษย์กลัวตน แต่ด้วยหน้าที่ที่ได้รับมอบมาจากธรรมชาติผู้สร้าง ดวงจันทร์ไม่สามารถละเลยหน้าที่ได้ กฏของธรรมชาติผู้สร้าง กำหนดว่า ทุกอย่างต้องสมดุล มีความอบอุ่นก็ต้องมีความหนาวเย็น ดวงจันทร์ครั้งหนึ่งเคยละเลยต่อหน้าที่นั้น เพราะทนไม่ได้ที่ต้องเห็นมนุษย์หวาดกลัวเวลามองมาที่ตน ดวงจันทร์จึงหนีไปยังที่ไกลแสนไกล
ธรรมชาติผู้สร้างเห็นว่าดวงจันทร์ละเลยต่อหน้าที่ จึงลงโทษด้วยการทำให้ดวงจันทร์เสียโฉมเป็นหลุมเป็นบ่อขึ้น และยังบันดาลให้ดวงจันทร์ต้องอยู่กับมนุษย์ตลอดไป เพื่อให้มนุษย์ยิ่งหวาดกลัวต่อหลุมบ่อบนพื้นผิวของดวงจันทร์ ดวงจันทร์เสียใจมาก แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ จากที่ดวงจันทร์เคยมีดวงดาวต่างๆเป็นเพื่อน เมื่อดวงจันทร์ถูกลงโทษ ดวงดาวต่างๆจึงหวาดกลัวที่จะต้องเป็นเพื่อนกับดวงจันทร์ ผู้ซึ่งกล้าขัดคำสั่งของธรรมชาติผู้สร้าง เวลาผ่านไป ดวงจันทร์จึงต้องอยู่โดดเดี่ยวอ้างว้างด้วยความเหงาในจักรวาลที่กว้างใหญ่ไพศาล...
เมื่อแสงเดินทางผ่านโลกในช่วงพลบค่ำ แสงที่กำลังถอดใจได้พบดวงจันทร์ที่กำลังเสียใจ บรู้มมม ม ม กลายเป็นโกโก้ครั้นช์!!! (ไม่ใช่แร๊ะ) เมื่อแสงได้พบกับดวงจันทร์ แสงพบว่าดวงจันทร์สามารถสะท้อนแสงของตนได้ ตลอดมาแสงไม่เคยรับรู้เลยว่า ในอีกครึ่งหนึ่งของวัน จะมีดวงจันทร์ที่คอยเฝ้าดูมวลมนุษย์เช่นเดียวกัน แสงรู้ว่าดวงจันทร์รักมนุษย์เช่นเดียวกับตน จึงชวนดวงจันทร์ทำพันธะสัญญาร่วมกัน (MOU?) ใจความว่า
"เมื่อยามที่แสงไม่สามารถอยู่เฝ้าดูมวลมนุษย์ได้ ดวงจันทร์จะต้องถ่ายทอดเจตนารมณ์ของแสง รวมถึงความอบอุ่นและความหวังแก่มวลมนุษย์ ยามที่มนุษย์ต้องการความหวังและความอบอุ่น เมื่อมนุษย์มองมาที่ดวงจันทร์ที่มีแสงแห่งความอบอุ่นและความหวังห่อหุ้ม มนุษย์จะสามารถก้าวต่อไปได้ นับจากนี้ จะไม่มีดวงจันทร์ที่หนาวเหน็บอีกแล้ว ดวงจันทร์จะไม่ต้องอยู่โดดเดี่ยว เพราะแสงจะอยู่เป็นเพื่อนกับดวงจันทร์ตลอดไป"
นับแต่นั้นเป็นต้นมา ดวงจันทร์จึงคอยทำหน้าที่สะท้อนแสงแห่งความหวังและความอบอุ่นให้แก่มวลมนุษย์ตลอดไป...
"Three grand essentials to happiness in this life are something to do, something to love, and something to hope for."
- Joseph Addison
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น