My Dream In My Mind

นิยามเพิ่มเติมของคำว่าผลประโยชน์

2011-10-07T21:11:00.000+07:00

ผลประโยชน์ = มิตรภาพ

ผลประโยชน์มี = มิตรภาพมี

ไม่มีผลประโยชน์ = ไม่มีมิตรภาพ

สรุปแล้ว ผลประโยชน์มี มิตรภาพมา ผลประโยชน์ไม่มา มิตรภาพไม่มี T_T

เข้าข้างหลังทะลุถึงหัวใจ

2011-10-07T20:39:00.005+07:00

คุณเคยได้ยินไหมที่เค้าบอกว่าเข้าข้างหลังแรกๆก็เจ็บ แต่ทำบ่อยๆเข้าเดี๋ยวมันก็ชินไปเอง บางคนติดใจในความสุขนั้นจนไม่สนใจข้างหน้าอีกเลย...

จริงๆแล้วเรื่องการเข้าข้างหลังนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่เลย มีการพูดถึงมาช้านานแล้ว มันมีมานานจนเกิดเป็นสุภาษิตว่า "ปิดทองหลังพระ"

การทำความดีโดยไม่มีคนเห็น บางครั้งมันก็ทำให้คุณต้องเจ็บ บางครั้งมันก็ทำให้คุณน้อยใจ บางครั้งมันก็ทำให้คุณท้อแท้ใจ น่าเศร้าใจเป็นแน่แท้

แต่ช้าก่อน!

ความรู้สึกเหล่านั้นจริงๆแล้วมันใช่อย่างที่ควรจะเป็นแล้วหรือ?

เจตนาดีของคุณในการกระทำนั้นมันจางหายไปได้หรือ?

เจตนาดีก็คือการทำความดี ถึงแม้ว่าบางคนอาจมองไม่เห็นหรือไม่ได้สนใจมัน แต่บางคนเขาก็รับรู้ถึงสิ่งที่คุณทำได้ ความรู้สึกที่รับรู้ได้มันตราตรึงอยู่ในจิตใจ ความสุขเล็กๆที่ได้รับรู้ว่ายังมีคนคอยช่วยเหลือ คงไม่แตกต่างจากศรของกามเทพตอนปักเข้ากลางใจเท่าไหร่นัก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเป็นใครที่ทำสิ่งดีๆเหล่านี้ให้ แต่ภายในจิตใจของเขาคงอยากบอกคุณว่า "ขอบคุณ" และขออวยพรให้คุณโชคดีเช่นเดียวกัน

คุณมีความสุขไหม?

ความดีเปรียบได้ดั่งสายลม แม้ไม่สามารถจับต้องหรือมองไม่เห็น แต่เรารู้สึกถึงมันได้ แค่นั้นก็คงเพียงพอแล้วที่จะทำให้คุณเดินหน้าต่อไปในทางสายนี้ เพราะคนเราคงอยู่ไม่ได้ถ้าขาดสายลม ลมแห่งความสุข...

แรกๆก็คงเจ็บบ้าง แต่นานเข้าคงสุขมิรู้ลืม

กระนั้นแล้ว สู้ต่อไปเว้ย พวกชอบเข้าข้างหลัง!!!

ปล. ถึงนักภาษาศาสตร์ สังคมศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ไสยศาสตร์ ศาสตร์อะไรก็ได้ที่รู้ถึงต้นกำเนิดหรือประวัติที่แท้จริงของสุภาษิต "ปิดทองหลังพระ" รวมถึงพวกสาดโคลน สาดสี สาดเข้าไปมันดี ฯลฯ ผมอยากบอกว่ามันเป็นเรื่องแต่งน่ะตัวเธอว์! อย่ามาฟ้องผมน่ะ ผมกลัววว ว ว

กาลครั้งหนึ่ง

2011-09-19T22:34:00.004+07:00

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในวันพุธที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 มีผู้ชายคนหนึ่งที่ชาตินึงมันถึงจะมาเขียน blog ทีนึงตั้งแต่หัว Topic ไว้ว่า "Following the foot steps... Good or Bad things?" โดยยังไม่ได้เขียนเนื้อหาอะไรไว้เลย แต่มันเขียนทิ้งท้ายไว้ว่าถ้ามันว่างจะมาเขียนให้จบ ซึ่งเวลาผ่านไปจนแล้วจนเล่ามันก็ไม่ยอมเขียนซ่ะทีเสมือนว่าทิ้งเอาไว้ให้คนที่หลงมาอ่านแล้วอยากรู้ว่ามันจะสื่ออะไรหงุดหงิดเล่นๆ คล้ายกับคำกล่าวของปราชญ์ท่านหนึ่งนามว่า ศาสตราจารย์ดอกเตอร์นายแพทย์เจ้าพระยากรมหลวงโซเดมาคอมเซมากูเตะอิคึ๊คิมูชิ๊ยาเมะเตะ คือ "มาให้เสียวแล้วเลี้ยวกลับ" ยังไงยังงั้น

แต่เมื่อกาลครั้งหนึ่งไม่นานมานี้ผู้ชายคนนั้นก็ถูกเรียกว่า"ผู้ชายที่แปลกที่สุดในสามโลก" ตะลึง! ตึง! ตึง! ซึ่งมันดันชอบชื่อนี้มาก สงสัยมันจะชอบอะไรแปลกๆ ของแปลก? และก็ไม่รู้เพราะอะไร อาจด้วยความแปลกของมันมั้ง มันเลยถือโอกาสนี้เขียนเรื่องที่ค้างคาอยู่ให้เสร็จเสียที อันนี้ก็ต้องขอขอบคุณคนที่เรียกมันว่า "ผู้ชายที่แปลกที่สุดในสามโลก" ด้วย เพราะทำให้มันยอมอู้งานเพื่อมาเขียนเรื่องนี้กันเลยทีเดียวเชียว จบ ~~~

...........

.........

.......

.....

...

ซ่ะที่ไหนกัน ฮิ้ววว!!! (เมิงจะ foreplay นานไปไหนเนี่ยยย)

ไม่เล้าโลมแล้วก็ได้ 555 เข้าเรื่องดีกว่า ต่อไปนี้คือเนื้อหาที่ผู้ชายคนนั่นเขียนไว้น่ะครับ

ถ้าถามผมว่าเราควรมีใครเป็นแบบอย่างหรือไม่ ผมคงตอบว่าควรมี เพราะการที่เรามีตัวอย่างหรือแบบอย่างที่ดีนั้นจะช่วยให้เราเดินไปในทิศทางที่ถูกที่ควร และอิทธิพลจากแบบอย่างเหล่านั้นจะเป็นแรงผลักดันให้เรากล้าที่จะก้าวต่อไปในสถานการณ์บางอย่างที่ยากต่อการตัดสินใจ คนเรามักเจอแบบอย่างที่ดีหรือ role model อยู่แล้วเป็นปกติ แต่ด้วยความเป็นปกตินั้นเรามักจะลืมเอาข้อดีของพวกเขาเหล่านั้นมาประยุกต์ใช้ แม้แต่ในสายอาชีพเดียวกันเอง เวลาเจอคนเก่งหรือคนที่เขาประสบความสำเร็จ เราอาจมองแค่เขาก็เก่งดีน่ะ แต่ทว่าเราลืมที่จะย้อนมองไปก่อนหน้านั้นว่ากว่าที่เขาจะประสบความสำเร็จมีที่มาอย่างไร เขาอาจต้องผ่าอุปสรรคและขวากหนามอย่างยากลำบากมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วก็ได้ บางทีถ้าย้อนมองสิ่งเหล่านั้นมากกว่าความสำเร็จในปัจจุบันของเขา ผมเชื่อว่ามันจะเป็นแรงผลักดันให้เรากล้าที่จะเดินต่อไปในหนทางที่เต็มไปด้วยอุปสรรค เพราะแรงบันดาลใจของพวกเขาที่เต็มไปด้วยความมุมานะจะเป็นดั่งเข็มทิศให้แก่ผู้เดินทางที่มีจุดหมายเดียวกันอย่างแน่นอน

การเดินตามแบบอย่างก็มีข้อดีคือเมื่อประสบพบปัญหา อย่างน้อยเราก็อาจยังมีหนทางแก้ไข เพราะแบบอย่างของเราเค้าอาจได้เคยแก้ไขและผ่านพ้นมันไปแล้ว เราก็ทำแค่เดินตามทางที่เค้าได้เดินผ่านไปแล้วเท่านั้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจำเป็นต้องทำทุกอย่างให้เหมือนเค้า เพราะไม่ได้มีเครื่องยืนยันว่าถ้าทำเหมือนเค้าแล้วเราจะประสบความสำเร็จหรือผ่านพ้นปัญหานั้นไปได้

มีข้อดีก็ต้องมีข้อเสียคือ มันอาจทำให้เราลืมคิดถึงกระบวนการแก้ปัญหาต่างๆไป เพราะมัวแต่มองหารอยเท้าที่เหลือทิ้งไว้เท่านั้น ถ้าคนที่เคยแต่พึ่ง guideline หรือ troubleshooting เจอสิ่งที่นอกเหนือไปจากนั้น เขาจะแก้ไขได้หรือไม่ คำตอบง่ายที่สุดสำหรับทางออกนั้นก็คือตัวของเราเอง ถ้าเรารู้จักฝึกฝนกระบวนการคิดอย่างเป็นระบบ มีเหตุมีผล มีที่มาที่ไป ไม่ว่าเวลาเราเจอปัญหาที่ยากขนาดไหน ผมเชื่อว่าเราจะต้องผ่านพ้นมันไปได้

การฝึกฝนกระบวนการคิดก็ไม่ได้ยากหรือต้องใช้เวลามาก เราก็แค่มีสติรู้ว่าตัวเรากำลังทำอะไรอยู่ ทำไปแล้วได้อะไรก็เท่านั้น เราสามารถอาศัยกระบวนการสังเกตมาประยุกต์ใช้ได้เช่นเดียวกัน สังเกตตัวเอง สังเกตผู้อื่น สังเกตแบบอย่างของเรา สังเกตถึงข้อดีต่างๆในตัวเขา ถ้าเรามีแบบอย่างหลายคนก็จะยิ่งเป็นการดี เพราะเราสามารถเลือกคุณสมบัติเหล่านั้นมาปรับใช้กับตัวเราได้ตามศาสตร์ Mix and Match แต่อย่าลืมว่าเราก็ต้องมีความเป็นตัวของตัวเอง แก่นแท้ของตัวเราเองเราย่อมรู้ดีว่าเป็นแบบไหน ถ้าเราฝืนทำในสิ่งที่มันไม่ใช่ตัวของเราเองมากๆ ความทุกข์มันคงจะมาหาเรามากกว่าพาเราไปสู่ความสำเร็จ ถ้าเราเอาอะไรมา mix กันมากๆ โดยที่ไม่รู้จักความพอดี มันอาจจะส่งผลให้ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายลงมาได้เปรียบเช่นเดียวกับเวลาเราผสมสี ถ้าเราเอาสีหลายๆสีมาผสมกันมากๆ สีสันสดใสก็จะค่อยๆจางหายไป สุดท้ายแล้วก็จะคงมีแต่สีดำที่รอคอยเราอยู่

ถึงแม้เราจะพยายามตามแบบฉบับบุคคลตัวอย่างเพราะเราเห็นว่ามีจุดหมายปลายทางเหมือนกัน แต่เป้าหมายที่แท้จริงของแต่ละคนนั้น เราคงไม่มีวันได้รับรู้เป็นแน่แท้ และเป็นไปไม่ได้ที่ชีวิตมันจะดำเนินไปและผมลัพธ์จะออกมาเหมือนกัน

สิ่งเหล่านี้คือสาเหตุที่ว่าทำไมผมถูกเรียกว่า”ผู้ชายที่แปลกที่สุดในสามโลก” แล้วผมชอบ ความแปลกก็คือความไม่เหมือน ผมคงแปลกจริงๆ เพราะผมไม่ชอบเหมือนผู้อื่นแม้ว่าคนนั้นจะเป็นคนดีหรือไม่ก็ตาม ผมชอบความเป็นตัวของตัวเอง เพราะมันสบายใจมากกว่าและไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำ แต่ผมก็มี role model ของผมน่ะ มีเยอะมาก มีเกือบทุกด้าน มีเต็มไปหมด มีจนเรียกได้ว่าพอรู้ว่าอันไหนดีก็นำมาใช้ อันไหนไม่ดีก็ปล่อยไว้เฉยๆ เอามาประยุกต์ปรับปรุงและปรับใช้จนกลายเป็นแบบฉบับของผมเอง หลักของผมก็ง่ายๆไม่ซับซ้อนอะไร ผมจำแค่ Model & Mix & Match & Me (ใครจะจำเป็นชื่อขนมเอ็มแอ็นเอ็มผมก็ไม่ว่ากัน แค่สองซองเท่านั้นก็ได้เอ็มมาสี่ตัวแล้ว หรือจะเป็นเอ็มร้อยห้าสิบก็ได้สี่ขวดเท่านั้น) อธิบายง่ายๆก็คือ เราก็แค่มีแบบอย่างแล้วก็เอามาประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมกับตัวเรา โดยที่ไม่ลืมตัวตนที่แท้จริง แค่นั้นก็จะออกมาเป็นมนุษย์ที่อาจโดนเรียกว่า “ผู้ชายที่แปลกที่สุดในสามโลก” ได้ เพราะไม่มีใครเหมือนและไม่เหมือนใคร (ควรภูมิใจดีไหมเนี่ย?)

สุดท้ายแล้วก็คงต้องพูดว่า นานาจิตตัง เพราะทุกคนย่อมมีแนวคิดและทางเดิน ซึ่งถูกขีดเขียนและบรรเลงด้วยบทเพลงของชีวิตจากพวกเขานั้นเอง

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าชื่อของอีตาศาสตราจารย์นั้นมันหื่นๆยังไงก็ไม่รู้ และสรุปแล้วปราชญ์คนนั้นมันเป็นใครว่ะ???

~~~ จบแบบแปลกๆ ~~~

สสส

2011-09-15T23:46:00.001+07:00

เวลาไหนที่ต้องเผชิญหน้ากับความกดดันที่เข้ามาในชีวิต ก็จงจำไว้ว่า สสส นี้ช่วยเราได้

สสส หรือ 3ส ประกอบด้วย

ส สติ

ส สุขุม

ส สงบ

แต่ถ้ายังรู้สึกว่า ส มันน้อยไปจะเพิ่ม ส สมาธิไปด้วยก็ยังได้

สุดท้ายแล้วเราจะผ่านเหตุการณ์เหล่านั้นไปได้โดยดี และความ Cool!!! จะอยู่กับเราตลอดไป ชาบู ~~~

Wing My Way

2011-08-11T20:14:00.000+07:00

No matter what sad events may occur...

The traces of tears will become a road of hope for someone to walk on...

สิ่งสุดท้ายของการมองเห็น...

2011-07-21T22:55:00.005+07:00

มีคนบอกว่า เวลาเรารู้สึกแย่ให้เรามองหาคนที่แย่กว่าเรา แล้วมันจะช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้น

มันทำให้เราดีขึ้นจริงๆหรือ...

คนต้นคิดประโยคนั้นจะรู้ไหมว่า ยังมีคนบางคนที่รู้สึกแย่กว่าเดิมอีกหลายเท่า เมื่อได้มองเห็นคนที่แย่ยิ่งกว่าตัวเขาเอง

อาจสงสัยว่าทำไมบางคนถึงรู้สึกแย่กว่าเดิม ทั้งๆที่มันก็เป็นวิธีที่ช่วยให้คนหลายคนผ่านช่วงเวลาอันเลวร้ายมาได้

ถ้าเรามองเหมือนๆกันหมดทั้งโลก แล้วมนุษย์ที่แย่ที่สุด แย่ซ่ะจนหาใครเปรียบไม่ได้ เค้าจะไปมองหาใครดี ใครที่จะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นได้ คนที่แย่ยิ่งกว่าเขาจะมีอยู่หรือเปล่า

โชคดีที่มนุษย์ไม่เหมือนกัน ทว่าในความเป็นจริงของความไม่เหมือนกันนี้ กับพ่วงมาด้วยความไม่เท่าเทียมกัน บางคนพิการ บางคนขาดแคลนอาหาร บางคนไม่มีเงิน บางคนแม้แต่ที่ซุกหัวนอนยังไม่มี คนบางพวกต้องการหนีจากสิ่งที่ไม่เท่าเทียมกันนี้ แต่หนีผิดวิธี บ้างก็กลายไปเป็นโจรผู้ร้าย กลายเป็นพวกคนไม่ดี ถ้าเราเลือกได้ จะมีซักกี่คนที่อยากเดินทางสายอวิชชาเหล่านั้น

ถ้าเรามองคนอื่นที่แย่กว่าเราแล้วเรารู้สึกดีขึ้น จะเป็นไปได้หรือไม่ถ้าเราจะมองต่อไปอีกสักนิด มองถึงพวกเขาที่เราเพิ่งได้มองไป ทำอย่างไรที่เราจะได้ไม่ต้องมองพวกเขาอีก

ถ้าเราช่วยเหลือกัน คำกล่าวข้างต้นคงไม่จำเป็นต้องใช้ เพราะก่อนที่เรากำลังจะมองหาคนอื่น คนอื่นเค้าจะมองหาเรา และหยิบยื่นสิ่งดีๆให้เรา สิ่งสุดท้ายที่เรามองเห็นก็คงมีแต่รอยยิ้มที่จะให้แก่กันนั้นเอง ^_^

บทเพลงแห่งชีวิต

2011-07-17T23:50:00.004+07:00

ชีวิตก็เหมือนบทเพลง

บางเพลงก็ง่าย...

บางเพลงก็ยาก...

แต่คงไม่มีเพลงไหนเลยที่ยากตลอดเพลง เปรียบดั่งชีวิตของเรา

บางคนอาจยากลำบากในตอนแรก...

บางคนอาจเผชิญอุปสรรคในช่วงท้ายของชีวิต...

แต่ชีวิตของเรานั้นคงไม่มีทางที่จะเต็มไปด้วยความลำบากตลอดไป ตราบเท่าที่เรายังมีความพยายาม

ความพยายามที่จะเดินหน้าต่อไป...

เดินต่อไปให้ไกล...

ไกลที่สุดเท่าที่เราจะเดินไหว...

สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะผ่านความลำบากมามากมายเพียงใด ความสุข ความสบาย และความเรียบง่ายของชีวิต ก็คงบังเกิดขึ้นกับเราอย่างแน่นอน

วันที่ดวงอาทิตย์ดับ!!!

2011-07-11T12:35:00.007+07:00

วันจันทร์ที่ 11 กรกฎาคม 2554

วันนี้เข้านอนตอนตีสี่กว่าๆ หลังจากสวดมนต์เสร็จก็ฟังเพลง Canon in D ของ Johann Pachelbel แต่เปิดตั้งนานก็ยังไม่หลับ คิดว่าเวลานั้นคงใกล้ตีห้าแล้ว ก็ปิดเพลงแล้วนอนต่อ จากนั้นผมก็คงหลับไปแล้วเพราะจำอะไรไม่ได้เลย จำได้แต่ในความฝันของตัวเอง

เท่าที่จำได้เปิดเรื่องมาก็อยู่ในความวุ่นวายเลย มีประกาศให้อยู่ในความสงบ ท้องฟ้าเป็นสีแดง ตอนนั้นยังอยู่ที่บ้านอากง อากงมีชีวิตอยู่แน่ๆ แต่อาม่าไม่รู้เพราะในความฝันไม่เห็น ในตอนนั้นยังไม่รู้สาเหตุของความโกลาหล มารู้อีกทีหลังจากได้ฟังข่าวแล้วว่าเกิดเพราะดวงอาทิตย์ดับ แต่สาเหตุของการดับนั้นยังไม่ทราบแน่ชัด ซึ่งสาเหตุที่ผมเขียนสิ่งเหล่านี้เพราะในตอนนั้นผมเห็นถึงสิ่งที่ดีงามของมนุษย์ นั้นคือหลังจากที่พวกเราได้รับรู้แล้วว่าโลกเรากำลังเกิดอะไรขึ้นนั้น ดูเหมือนว่าพวกเราจะยอมรับถึงสิ่งที่กำลังเป็นและกำลังจะเกิดในไม่ช้าได้ ผมเห็นเพื่อนมนุษย์ได้ช่วยเหลือกัน ดูแลกัน เกิดความสามัคคีในหมู่เพื่อนมนุษย์แม้จะเคยขัดแย้งกันมาก่อน พวกเราดูเหมือนพร้อมที่จะเผชิญหน้าและรับมือกับวิกฤติที่จะเกิดขึ้นทุกรูปแบบโดยไม่เห็นแก่ผลประโยชน์ใดๆ

สิ่งเหล่านี้ในความฝัน ผมคิดว่าจริงๆแล้วก็คงมีอยู่ในตัวของเพื่อนมนุษย์ด้วยกันทุกคน แต่ด้วยสิ่งแวดล้อม ภาระหน้าที่ ความรับผิดชอบของแต่ละคนในปัจจุบันไม่เหมือนกัน จึงนำมาด้วยความขัดแย้งต่างๆ สุดท้ายแล้ว คงมีแต่ความเจ็บปวด โดยเฉพาะความเจ็บป่วยที่เกิดกับโลกของเรา...

ถ้าโลกเสียใจกับสิ่งที่เป็นอยู่...เพราะตัวเรา โลกจะบอกเราอยากไร

ถ้าโลกกำลังเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น...เพราะพวกเรา โลกจะทำอย่างไรถึงจะเยียวยาสิ่งเหล่านั้นได้

ณ ตอนนี้ผมเชื่อว่าโลกพยายามบอกเราหลายครั้งแล้ว แต่พวกเราเคยรับฟังอย่างจริงจังหรือไม่

โลกของพวกเรากำลังร้องไห้...(ฝนตก น้ำท่วม)

โลกของพวกเรากำลังไม่สบาย...(มลภาวะเป็นพิษ)

โลกของพวกเรากำลังขาดแคลนสารอาหาร...(ทรัพยากรไม่เพียงพอ)

ถ้าให้ผมเปรียบ ผมคงเปรียบได้อีกเยอะ แต่ตอนนี้ผมเชื่อว่าโลกของพวกเรากำลังโกรธ...(คลื่นยักษ์สึนามิ แผ่นดินไหว) โกรธที่ทำไมพวกเราไม่ช่วยดูแลกันบ้างเลย ทั้งๆที่โลกให้ประโยชน์กับเรามากมาย ไม่ว่าจะเป็นอาหาร ที่พักอาศัย บรรยากาศที่อบอุ่นและสดชื่น ธรรมชาติแวดล้อมที่สวยงาม แต่ทำไม... ทำไมเราถึงตอบแทนโลกของพวกเราอย่างนั้น...

ถ้าเราไม่ดูแลโลกของพวกเรา แล้วโลกจะดูแลพวกเราได้อย่างไร???

~~~ จบแต่ยังไม่บริบูรณ์ ~~~

แบบว่าเขียนถึงสิ่งดีๆไปแล้ว ก็เลยอยากเขียนถึงสิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นบ้าง นั้นคือ

................
.............
..........
.......
....
.

ตื่นไปทำแลปสายอะ ฮือๆ ไม่น่านอนเพลินเลย 8 โมงกว่าแล้ว อ๊ากกก T_T

~~~ Sad Ending ~~~

คุณสมบัติของคนที่เรียนปริญญาเอก

2010-12-03T01:34:00.003+07:00

คุณต้องเป็น "เสือ สิงห์ กระทิง แรด"

คุณต้องเป็น "เสือ" เพราะ คุณจะเป็นคนที่มีไหวพริบ และมีการตอบสนองที่ดีเยี่ยมในการป้องกันตนเอง

คุณต้องเป็น "สิงห์" เพราะ คุณจะเป็นคนที่มีความเป็นผู้นำ มีความกล้าหาญ และสามารถยืนหยัดอยู่ได้ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก

คุณต้องเป็น "กระทิง" เพราะ คุณจะเป็นคนที่มีความแข็งแกร่ง และมีความสามัคคีในหมู่คณะ

และคุณต้องเป็น "แรด" เพราะ คุณต้อง... "ถึก" มิฉะนั้นคุณอาจเรียนไม่จบปริญญาเอก!!!

ผลประโยชน์ในมุมมองของคนนอกวงการวิทยาศาสตร์

2010-12-03T01:24:00.004+07:00

ผลประโยชน์คืออะไร

ผลประโยชน์คือ สิ่งที่ทำให้บุคคลบางคนหรือบางกลุ่มได้ประโยชน์ในสิ่งที่ตั้งเป้าไว้ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ซึ่งสามารถเป็นได้ทั้งรูปธรรมและนามธรรม อาทิ ชื่อเสียง เงินทอง ความร่วมมือเพื่อกระทำการใดๆในภายภาคหน้าให้บรรลุซึ่งถึงข้อตกลงและสื่งที่ทำให้บรรลุซึ่งถึงสิ่งต่างๆในข้างต้น ในขณะที่บุคคลบางคนหรือบางกลุ่มเสียประโยชน์และ/หรือไม่ได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่าต่อการกระทำเพื่อนำมาซึ่งผลประโยชน์นั้นๆ และไม่สามารถใช้อำนาจใดๆก็ตามเพื่อเรียกร้องถึงสิทธิและเสรีภาพในการกระทำใดๆที่เป็นปรปักษ์ต่อผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นโดยบุคคลบางคนหรือบางกลุ่มข้างต้น

~~~ รู้ใช่ไหมว่ากำลังหมายถึงอะไรและต้องการสื่อถึงอะไร ~~~

~~~ อีก 10 ปี อย่าลืมมาอ่านข้อความของตัวเองน่ะว้อย!!! จะได้รู้ว่า ณ วันศุกร์ที่ 3 ธันวาคม พ.ศ.2553 เวลา เที่ยงคืน 44 นาที 18 วินาที ตอนนั้นคิดถูกหรือคิดผิดอย่างไร ~~~

ความโหดร้ายในอดีตคือภาพลวงตาที่คอยขัดขวางอนาคต

2010-07-26T03:16:00.015+07:00

จะมีใครบนโลกใบนี้หรือไม่ ที่ไม่เคยได้สัมผัสอดีตอันแสนเจ็บปวด...

เราไม่สามารถล่วงรู้ถึงอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นได้

แต่...

ทำไมบางครั้งเราถึงสับสนกับการที่จะต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง เพียงแค่สิ่งเหล่านั้นมันคล้ายกับสิ่งที่เคยผ่านมา

ทำไมเราจะต้องนำสิ่งเหล่านั้นมาเป็นเครื่องชี้ทางว่าอนาคตจะต้องเป็นอย่างนี้

ทำไมเราถึงลังเลที่จะก้าวเดินไปตามทางที่เราอยากเดิน

ทำไมเราจะต้องไปเกรงกลัวว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันจะเลวร้ายเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา

แต่แล้วทำไม...

ทำไมเราถึงไม่คิดว่าอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น มันจะเป็นสิ่งที่วิเศษ

ทำไมสิ่งที่ดีๆจะไม่อยากมาหาเรา

เรามีความผิดด้วยหรือ ที่มีอดีตไม่สวยงาม...

อนาคตมีความผิดด้วยหรือ ที่บางสิ่งคล้ายกับบางอย่างที่โหดร้าย...

ภาพลวงตาแห่งความปวดร้าวนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้เราต้องหวาดกลัว สิ่งเหล่านั้นล้วนแล้วแต่เป็นครูที่คอยเตือนสติของเราให้เดินไปในทิศทางที่ถูกต้อง แต่เมื่อต้องเผชิญกับภาพลวงตาอีกครั้ง จงก้าวผ่านมันไปอย่างมีสติ อนาคตที่สวยงามและแสนวิเศษคงอยู่ไม่ไกลเกินไขว่คว้า

ดังนั้น ได้โปรดหยุด หยุดเสียเถอะ หยุดทำร้ายอนาคตเหล่านั้น แล้วก้าวเดินไปหาอนาคตของเรา ที่เราได้เลือกแล้ว ด้วยตัวเราเอง

~~~ อนาคตเป็นสิ่งที่สวยงามและแสนวิเศษ แต่ใช่ว่าคนทุกคนจะสามารถมองเห็นและรับรู้มันได้ ~~~

I Will Be There... For You

2010-06-29T23:11:00.010+07:00

When you want to be alone

You have to find your place to lie down and think about yourself

But... When you do not want to feel lonely

JUST call me

บทพิสูจน์ว่าเป็นไวรัส Y หรือป่าว เอิ๊กๆ

2010-05-21T23:51:00.031+07:00

ณ วันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

อยู่ๆก็มีหน้าต่างประหลาดเด้งมาที่คอมของผม...
(รูปมันเล็กอาจจะอ่านไม่ค่อยออก แนะนำไปดูที่ http://khapi.multiply.com/ ดีกว่า เป็น blog อีกอันของผม แนะนำให้ใช้ Firefox ในการเข้า Multiply จะเร็วกว่า IE8 มากเลย)

เรื่องราวแห่งความตื่นเต้นจึงได้เริ่มต้นขึ้น...

ใครจะเข้าเว็บอะไรหรือได้อะไรมาที่เราไม่รู้จัก ก็อย่าไปคลิกมันเลยครับ ไม่งั้นอาจเจอเว็บ Y ได้ กร๊ากๆ ผมรอด 555 ^^

ปีศาจกับความสุข

2010-05-20T19:32:00.008+07:00

มีปีศาจตนหนึ่งที่อิจฉาเวลามนุษย์มีความสุข จึงหาทางที่จะเอาความสุขของมนุษย์นั้นไปซ่อน แต่ปีศาจตนนั้นไม่รู้ว่าจะเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนดี จึงปรึกษากับเพื่อนๆปีศาจด้วยกันว่าควรทำอย่างไร เพื่อนๆปีศาจก็มีความคิดเห็นต่างๆกันออกไป

บ้างก็ตอบว่าภูเขา...

บ้างก็ตอบว่าทะเล...

บ้างก็ตอบว่าป่าไม้...

ซึ่งทำให้ปีศาจที่ริษยาความสุขของมนุษย์นั่นไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าควรเลือกที่ใด เพราะคิดว่าสถานที่ต่างๆ เมื่อมนุษย์ไปเที่ยวก็อาจเจอความสุขที่ซ่อนไว้ได้อย่างง่ายดาย จึงได้ไปปรึกษากับราชาปีศาจว่าควรทำอย่างไร

ราชาปีศาจก็บอกว่า...

"เจ้าก็เอาความสุขของมนุษย์ไปซ่อนไว้ในใจของพวกเขาสิ เพราะมนุษย์ส่วนใหญ่มักมองไม่เห็นจิตใจของตัวเอง จึงไม่น่าแปลกใจที่พวกเขามักไม่มีความสุขเพราะมัวแต่ไปหาความสุขนอกตัว พวกเขามักมองออกไปไกลเกินไป โดยที่ลืมมองดูตัวเอง พวกเขาเหล่านั้นบางคนแม้สิ้นอายุขัยไปแล้วก็ยังหาความสุขที่แท้จริงไม่ได้ ซึ่งเพราะเขาไม่เคยมองหาความสุขในตัวเองเลย เขาจึงเกิดการอิจฉาริษยา อยากมีอยากได้เหมือนคนอื่น สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่จะนำมาซึ่งความหายนะ เกิดการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น จ้องที่จะฆ่าและทำลายกัน สุดท้ายมนุษย์ที่น่าสงสารก็จะไม่มีวันที่จะหาความสุขเจอ"

เมื่อปีศาจตนนั่นได้ฟังจากราชาปีศาจแล้วจึงเข้าใจว่า "จิตใจของมนุษย์เป็นที่ที่ดีที่สุดในการที่จะเอาความสุขไปซ่อนไว้นั่นเอง"

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...(เติมกันเอาเอง ^^)

The Full Moon : The New Moon ~ Eternal Love Story ~

2010-01-23T21:46:00.013+07:00

หลังจากที่ผมลืมตาขึ้น...ทำไมหนอ…ผมถึงรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่อากาศดีมาก หรือว่าวันนี้จะเป็นวันของผม ทั้งๆที่ตัวผมเองก็มีปัญหามากมายค่อยอยู่เป็นเพื่อนคู่ใจ บางครั้งเจ้าเพื่อนสุดที่รักนี้มันก็ทำให้ผมไม่สามารถข่มตานอนหลับเพื่อที่จะลืมมันได้ง่ายๆ แต่ทำไมวันนี้ผมถึงรู้สึกว่าเจ้าเพื่อนคู่ใจของผมมันแอบหยุดพักผ่อน

วันนี้แกอู้งานเหรอฟ่ะ!!! หรือว่าเมื่อวานผมออกคำสั่งบังคับมากไปเหรอ? แกเหนื่อยใช่ไหม? อยากหยุดงานล่ะสิ?

ถ้าวันนี้แกไม่มาทำงาน งั้นผมขอวันนึงน่ะ ขอวันที่พวกเราได้อยู่อย่างสงบๆบ้าง ขอผมมีเวลาให้กับตัวเองบ้าง... แกก็อยู่ส่วนแก ผมก็อยู่ส่วนผม ตกลงไหม? สุดท้ายแล้วเจ้าเพื่อนคู่ใจผมมันก็อนุญาติให้ผมมีอิสระได้หนึ่งวัน ว้าว!!! ขอบคุณน่ะ ^^

เมื่อผมได้ช่วงเวลาที่มีค่ามาครอบครอง ผมจะใช้พรวิเศษขอนี้อย่างไรดีน่ะ... ผมถามตัวเองว่า ทำอะไรดีให้คุ้มค่าที่สุดในหนึ่งวัน? แต่ปรากฏว่าผมไม่สามารถหาคำตอบได้... อารายเนี้ยเรื่องง่ายๆดันคิดไม่ออก แล้วจะจบเอกได้จริงหรือ... เฮ้ย!!! เจ้าเพื่อนยากแกมาช่วยคิดหน่อยเร็วว่าทำอะไรดี... ผมใช้เวลาซักพักถามมัน แต่ปรากฏว่าผมไม่ได้อะไรจากมันเลย

ไอ้เจ้าบ้า!!! ทีเวลาอยากอยู่แบบสงบสุข แกก็เข้ามาตลอด แล้ววันนี้แกจะหายไปเลยเหรอ? แกจะเอาหนึ่งวันที่มีค่าไปทำอะไรฟ่ะ!!! ในที่สุดผมจึงพบว่า ทำตามใจตัวเองดีกว่าไม่ไปคิดถึงอะไรทั้งสิ้น คิดแค่ว่าเดี๋ยวครบหนึ่งวันเมื่อไหร่แล้วผมจะเอาเรื่องราวสนุกๆมาเล่าให้เพื่อนคู่ใจผมฟัง แล้วแกจะอิจฉา 555 ว่าแล้วก็ไปทำแลปดีกว่า... ^^

ระหว่างเดินทางก็ดันมีน้ำฝนหยดเล็กๆมากระทบกับแว่นผม... เฮ้ย!!! ทำไมต้องมาโดนตรงเลนส์ด้วย ส่วนอื่นของแว่นมีตั้งเยอะดันไม่มาหยดโดน คนยิ่งรีบๆอยู่ เซ็งเลย...

ผมเลยต้องเสียเวลามาเช็ดเลนส์ซะงั่น >_< แต่แล้วเมื่อผมได้ใส่แว่นอีกครั้ง สิ่งที่ผมมองเห็นตรงหน้าผมมันคือ"สวนลุม"

จริงๆผมเดินผ่านมันเกือบทุกวันเลยนิหน่า… แต่ทำไมวันนี้ผมถึงรู้สึกว่ามันสวยผิดปกติหว่า ผมต้องขอขอบคุณน้ำฝนหยดเล็กๆหยดนั้นที่มันทำให้ผมพบคำตอบแล้วว่าวันนี้ผมจะใช้เวลาทำอะไรดี...

เดินสวนลุมแล้วให้อาหารปลานั้นเอง...เย้ !!!

ผมไม่ได้ทำบุญนานขนาดไหนแล้วน่ะ? ผมให้อาหารปลาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่? ผมจำไม่ได้เลย แต่สิ่งหนึ่งที่ผมจำได้คือภาพตอนผมเด็กๆที่เดินเล่นกับแม่ พ่อ และพี่ชายของผมที่กำลังมีความสุขอยู่ด้วยกัน ณ ที่แห่งนี้

ว่าแล้วเดี๋ยวเจอกันน่ะสวนลุมจ้า ขอไปทำแลปแป๊ปนึง...

ณ เวลาประมาณ 5 โมงเย็น หลังจากที่ผมทำแลปและทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดผมก็ได้มาอยู่กับสถานที่ที่จะทำให้ผมเป็นอิสระเหมือนตอนผมเด็กๆอีกครั้ง ผมเดินไปเรื่อยๆเพื่อที่จะหาอาหารให้ปลาน้อยกิน แต่ยังไม่เจอคนขายเลย...

เฮ้ย!!! ไม่ได้มานานจนสวนลุมเลิกขายอาหารให้ปลาไปแล้วเหรอ?

ตอนนั้นผมอยู่บนสะพานตรงเกาะลอยแล้วก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย สายตาก็จ้องมองดูปลาน้อยว่ายไปมาอยู่ในน้ำ ในใจผมคิดว่าถ้าได้มาเดินเร็วกว่านี้ ผมอาจช่วยให้พวกนายอิ่มท้องได้บ้างเหมือนตอนผมเด็กๆไง แต่สุดท้ายแล้วผมก็ช่วยอะไรพวกนายไม่ได้เลย ผมก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย มองดูคนถีบเรือบ้าง พายเรือบ้าง มองดูน้องปลาน้องเต่าไปซักพัก...ผ่านไปหลายนาที...ผมคิดว่าผมควรกลับแล้วดีกว่า อยู่ไปก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ...

แต่ระหว่างทางที่ผมจะกำลังจะเดินกลับ!!! ผมก็ดันเห็นคนขายอาหารปลา...ซะงั้น (เอาเข้าไป ทำไมชีวิตผมมันมีแต่เรื่องแปลกๆฟ่ะ!!! 555) ผมก็บอกคนขายอาหารว่ามีอาหารแบบไหนบ้างก็เอามาให้หมดเลย แล้วก็ถามเค้าว่าตรงไหนมีปลาเยอะๆ เค้าก็บอกว่าที่ตรงนี้แหละปลาเยอะ ??? แล้วผมก็ถามเค้าต่อว่าที่ตรงไหนปลาน้อยครับ เค้าก็ชี้ไปตรงที่ที่ผมยืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ก่อนหน้านี้ จากนั้นผมก็ขอบคุณเค้าแล้วรีบเดินจากไปพร้อมกับอาหารในมือ (ที่ผมรีบเพราะผมอดขำตัวเองไม่ได้จริงๆ ไม่อยากขำต่อหน้าคนขายเดี๋ยวเค้าจะหาว่าผมบ้า ^^ ตอนนี้ที่ผมเขียนอยู่นี่ยังแอบยิ้มอยู่เลย 555 บ้าป่าวคิดอะไรไปถึงไหนเนี้ย...)

แล้วผมก็รีบตรงดิ่งไปยังที่ที่ผมพูดกะน้องปลาก่อนหน้านี้ทันที ความรู้สึกที่ผมมี ณ ตอนนั้นคือมีความสุขมาก แค่คิดว่าพวกนายจะได้อิ่มกันแล้นนน กินให้อ้วกไปเลยน่ะเฟ้ย 555 ไม่ต้องรีบน่ะเฟ้ยเดี๋ยวสำลักน้ำ 555 เพราะไม่รู้ว่าพวกเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่...

ในที่สุดผมก็ได้ทำสิ่งที่อยากทำของวันนี้ซักที ผมให้อาหารปลาไปสักพักก็ดันมีนกพิราบบินมาอีก มาจ้องตาผมแป๋วเลย 555 นกพิราบแถวสวนลุมไม่กลัวคนเลย แกก็อยากกินด้วยเหรอ? เอาสิเดี๋ยวจัดให้ ว่าแล้วผมก็ยื่นให้มันแบบในหนังดีกว่า รู้สึกว่ามันเท่ห์ดี ประมาณว่านกมันคาบไปกินจากมือคนให้อะไรอย่างนี้ แล้วมันก็ดันเดินเข้ามาด้วยสิ!!! (แต่ใจนึงก็กลัว Cryptococcosis เอาไงเอากัน คิดว่าเดี๋ยวเป็นตัวอย่างให้อาจารย์ที่ภาคศึกษาซ่ะเลย เพราะตอนเรียนถ้าจำไม่ผิดอาจารย์บอกว่าหาตัวอย่างยาก 555)

ผมให้อาหารไปซักพักเห็นมีฝรั่งเดินมาจดอะไรก็ไม่รู้ข้างๆผม มองหน้าผมแล้วก็ยิ้มให้อีก ผมก็งง แต่ก็ไม่คิดอะไรมากเพราะตอนนั้นเห็นน้องปลากับน้องนกสำคัญกว่า (ถ้าได้เจออีกจะเข้าไปถามว่าจดอะไรหว่า เห็นจดไปทั่วเหมือนนักวิทยาศาสตร์ตอนกำลังเก็บข้อมูลอะไรสักอย่างเลย หรือมาทำวิจัยว่าคนไทยไม่กลัว Cryptococcosis เหรอ ถ้าเป็นนักวิทยาศาสตร์ก็ดี เหอะๆ จะได้มาทำวิจัยร่วมกันซ่ะเลย 555) ซักครู่ต่อมาก็มีน้องมาขายอาหารอีก (ส่งสัยน้องเค้าไม่เห็นอาหารที่มันกองอยู่รอบๆขาผม 555)

เด็กน้อย:พี่ๆ อาหารปลาไหมค่ะ
ผม:ขายไงเหรอครับ
เด็กน้อย:ถุงละ 10 บาทค่ะ
ผม: ถ้าพี่ไม่ซื้อน้องจะทำไงอะ (น้องเค้าแอบทำหน้างงๆมึนๆ แล้วก็เงียบไม่ได้ตอบอะไรผม อิอิ แกล้งเด็กน้อยสนุกจัง 555) น้องเห็นอะไรหรือป่าวว่าพี่มีอาหารตั้งเยอะแล้วอะ อย่างนี้พี่ควรทำไงดีอะ (ผมทำหน้าเครียดปากบูดเบียวด้วย 555 ไม่รู้จักนักวิทยาศาสตร์เอกการแสดงซ่ะแล้ว ^^ แบบว่าไม่ได้เห็นเด็กน้อยทำหน้างงๆมานานแล้ว ได้โอกาสเลยขอซ่ะหน่อย คริ คริ)
เด็กน้อย:พี่ซื้อหน่อยสิค่ะ ไม่มีใครซื้อเลยค่ะ
(จริงๆอยากบอกน้องเค้าว่าผมมาตั้งนานแล้ว แต่น้องไม่เห็นมาขายพี่เลย พี่ก็เลยเดินไปตั้งไกลแล้วค่อยย้อนกลับมาเนี้ย เมื่อยขามั้กๆ)
ผม: ถ้าพี่ซื้อแล้วน้องจะทำอะไรให้พี่อะ (น้องเค้าแอบทำหน้ามึนอีกแล้ว ^^)
ผม: งั้นพี่เปลี่ยนคำถามน่ะว่าถ้าพี่ซื้อหมดแล้วน้องจะได้กลับบ้านเร็วขึ้นหรือป่าว
เด็กน้อย:ไม่ค่ะ ยังไงก็กลับ 2 ทุ่มค่ะ

(ผมเลยได้ความคิดว่าให้เค้าได้พักจากการเดินขายบ้างดีกว่า เพราะแอบเห็นว่าพ่อแม่เค้าเตรียมหยิบอาหารปลาอีกหลายถุงให้น้องเค้าเพื่อไปขายต่อ ขนาดผมยืนเฉยๆยังเมื่อยเลย แล้วเด็กผู้หญิงที่อายุไม่น่าจะถึง 6 ขวบจะรู้สึกอย่างไรน่ะ)

ผม:ชอบให้อาหารปลาไหม
เด็กน้อย:ชอบค่ะ
ผม: งั้นพี่เอาหมดเลย 4 ถุง แล้วเงินทอนน่ะน้องเก็บไว้ แต่มีข้อแม้ว่าน้องต้องช่วยพี่ให้อาหาร เพราะพี่คนเดียวให้อาหารปลาได้ไม่ทั่วแน่ๆเลย ลองคิดดูสิที่นี่มีปลาตั้งเยอะที่หิวอยู่ แต่มีพี่คนเดียวที่ค่อยให้อาหาร ยังงี้ปลามันต้องเบียดและแย่งอาหารกันแน่เลย (แอบเน้นเสียงตรงเบียดและแย่ง) แล้วถ้าน้องไม่ช่วยพี่ 2 ทุ่มพี่อาจยังไม่ได้กลับบ้านเลยน่ะ (ทำหน้าเศร้า+ปากเบี้ยวใส่น้อง) น้องตกลงไหม
เด็กน้อย:ได้ค่า

แล้วน้องเค้าก็ตะโกนไปหาพ่อแม่เค้าว่า พี่เค้าให้หนูช่วยให้อาหารปลา... (อิอิ เสร็จแผนเรา เหอะๆ)

บางคนอ่านมาถึงจุดนี้ก็อาจสงสัยว่ามันบ่นอะไรของมันฟ่ะ ไม่เห็นเกี่ยวกับชื่อเรื่องตรงไหน!!! (จริงๆแล้วตอนแรกกะเขียนนิดหน่อยแล้วโยงเข้าเนื่อหาทันที แต่เผอิญดันจำเรื่องนี้ได้แม่น แถมยิ่งเขียนยิ่งสนุก...ซะงั้น ^^ ผมใกล้จะเข้าเนื้อหาแล้วคร๊าบบบ ทนอีกนิดหน่อย -_-“) ว่าแล้วเล่าต่อดีกว่า

ผมก็ทำหน้าที่เป็นพนักงานแจกจ่ายอาหารกับน้องเค้าสักพัก แล้วโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น ประเด็นของการโทรมาหาผมก็คือเค้าสงสัยเรื่อง New Moon, Full Moon กับวันวาเลนไทน์ (เรื่องราวแบบย่อๆก่อนหน้านี้ก็คือ ผมพูดให้เค้าฟังนิดหน่อยก่อนหน้าที่จะแยกกันกลับบ้าน ส่วนผมก็เดินมาสวนลุม ซึ่งระหว่างทางที่ผมเดินมาก็คิดเพลินๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้เหมือนกัน)

~~~ ย้อนอดีตซักรอบดีกว่า ^^ ~~~

ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับผมซะส่วนใหญ่อะ 555

คือโดยปกติผมเป็นคนชอบดูดวงจันทร์มากเลย ผมรู้สึกว่าเวลามันเปล่งแสงออกมาแล้วมันช่างสวยงามยิ่งนัก แม้จะมีแค่ดวงจันทร์เพียงดวงเดียวบนท้องฟ้า แต่ผมไม่เคยรู้สึกเลยว่าแสงมันเป็นรองดวงดาวนับล้านดวง ที่สำคัญเวลาผมจ้องมัน ผมรู้สึกเหมือนโดนมนตร์สะกดให้ลืมอะไรบางอย่าง โดยเฉพาะเพื่อนรักผม (จุดอ่อนของเพื่อนคู่ใจที่ผมกล่าวไปแล้วข้างต้น จริงๆแล้วคือดวงจันทร์นั้นเอง 555) ด้วยความที่ดวงจันทร์มีความหมายกับผมมากดังนั้นผมเลยไปหา Moon Calendar มาซ่ะเลย ซึ่งจากโปรแกรมมันบอกผมว่า 30 ม.ค. นี้ เวลาประมาณ 6.18 จะเกิด Full Moon และ 14 ก.พ. นี้ เวลา 2.51 จะเกิด New Moon ซึ่งผมก็ประหลายใจกับมันนิดหน่อย อะไรเนี้ย New Moon ตรงกับวันวาเลนไทน์ โอ้วสุดยอดมากๆ (ผมใช้ SPB Time version 3.0.0 Build 2629 บน WMP รุ่นไฮโซเมื่อหลายปีก่อน -_-" ถ้าเวลาจริงดันไม่ตรงกับที่ผมบอก ไปต่อว่าเอากับคนเขียนโปรแกรมเอาน่ะครับ อิอิ) ซึ่งผมก็ปล่อยผ่านๆไปไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เพราะขนาดวันเกิดยังจำไม่ค่อยได้เลย แล้วจะเอาอะไรกับวันวาเลนไทน์ เหอะๆ ผ่านมาจะ 25 ครั้งแล้วมั้ง แต่ไม่เห็นวันวาเลนไทน์มันจะมีอะไรพิเศษเหมือนคนอื่นเขาเลย 555

~~~ กลับสู่เรื่องราวแล้วจ้า ~~~

จากที่เค้าถามผมเกี่ยวกับ New Moon, Full Moon และวันวาเลนไทน์ ผมกำลังมีความสุขก็เลยเล่าไปเลยว่ามันเกี่ยวข้องกันอย่างไร

คำเตือน: เนื้อหาพวกนี้เป็น version ของผมเองเพราะฉะนั้นอาจจะตรงหรือไม่ตรงกับคนอื่นก็ได้ และที่สำคัญอาจอ่านไม่รู้เรื่องด้วย 555

เริ่มจาก Full Moon หรือวันที่ดวงจันทร์เต็มดวง ซึ่งผมจะเปรียบเทียบมันกับกระจกที่ไว้ค่อยสะท้อนแสง ซึ่งเมื่อมันเต็มดวงมันก็จะสามารถสะท้อนแสงได้มากที่สุด ดังนั้น เมื่อเปรียบเทียบกับชายหญิงที่รักกันแต่ไม่สามารถที่จะอยู่ดูแลความรักด้วยกันได้ ดวงจันทร์เองก็เป็นสื่อกลางที่จะค่อยสะท้อนความคิดถึงไปยังอีกฝ่าย ซึ่งเปรียบเสมือนเป็นตัวแทนของสายใยแห่งความรัก

แม้คนเราไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้... แต่อย่างน้อยก็ยังสามารถที่จะคิดถึงกันได้...

แม้บางครั้งอาจไม่ได้คิดถึงอีกฝ่ายในช่วงเวลาเดียวกัน แต่เราก็สามารถคิดถึงกันในเหตุการณ์ Full Moon เดียวกันได้...

(แอบอึ้งในหัวสมองตัวเอง... เนี้ยเหรอ คนที่จะต้องสอนคนอื่นในอนาคต 555)

ต่อมาหลังจาก Full Moon แล้วก็คือ New Moon เจ้า New Moon โดยลักษณะที่เด่นๆของมันแล้วมันจะแตกต่างกับ Full Moon แค่มันไม่มีแสงออกมาให้เราเห็น (โดยส่วนตัวผมชอบ New Moon ไม่เกี่ยวกับหนังน่ะเฟ้ยยย ส่วนเจ้าพวก Quarter ต่างๆผมไม่สนใจ 555) ความหมายของ New Moon ในแบบของผมก็คือความรักแบบไม่มีวันเสื่อมสลายหรือ Eternal Love เมื่อเปรียบกับเรื่องความรัก ผมคิดว่า แม้ว่าคุณอาจจะไม่สามารถมองเห็นหรือรับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายได้อีกต่อไป แต่ความรักนั้นจะไม่มีวันเสื่อมสลายไป เราสามารถรู้สึกถึงมันได้ แต่เราไม่อาจมองเห็นมันได้ ซึ่งก็เหมือนกับ New Moon ที่เราไม่สามารถเห็นแสงแห่งความคิดถึง แต่เราก็รับรู้ถึงการมีตัวตนของมัน แม้ว่าบางครั้งอาจเป็นแค่ความทรงจำในอดีต แต่มันก็จะคงอยู่ตลอดไป

แล้วถ้าวันวาเลนไทน์ในปีนี้มันตรงกับ New Moon ใน version ของผมจริงๆก็ดีสิ จะได้ไม่ต้องเห็นคนอกหักและเจ็บปวดจากความรักอีกต่อไป เพราะอย่างน้อยคนที่มีความรักอย่างแท้จริง ก็จะไม่น่าเสียใจกับการจากไปของอีกฝ่าย ถึงแม้ว่าจะต้องลาจากกันไป แต่ความทรงจำของพวกเขามันก็ไม่มีวันเสื่อมสลาย ตราบที่ความรักนั้นยังคงอยู่

ขณะที่ผมเขียนบทความอยู่ก็ดันมีประโยคนึงก้องอยู่ในหัวว่า “เมิงไม่เชื่อในเรื่องความรักไม่ใช่เหรอ แล้วเมิงกำลังทำไรอยู่ฟ่ะ ”

ก็ไม่รู้เหมือนกัน...แค่อยากเขียน เขียนแล้วมีความสุขเว้ย ก็เท่านั้นเอง 555 ไปเลยเมิง ยังไม่ครบวันที่ตกลงกันไว้น่ะ!!! ทีตอนแรกที่ถาม ดันไม่ตอบ แล้วตอนนี้จะมาอะไรเนี้ย...

เขียนไปเขียนมาก็งงกับตัวเองว่าเขียนไปทำไมหว่า? จะเขียนเตือนความจำตัวเองเพื่อ ??? บทความนี้มันไม่เห็นมีจุดประสงค์เหมือนอันอื่นนิหว่า...หรือว่ามันไม่ใช่บทความ???

ว่าแล้วตัดบทจบเลยดีกว่า เพราะมันเหมือนจะไม่ใช่บทความของมนุษย์เขียนแล้ว -_-“

อาจมีใครหาว่าผมแต่งเรื่องเอาโล่ อยากดังหรืออะไรก็สุดแล้วแต่... ผมอยากบอกว่าผมไม่รู้สึกอะไรหรอกครับ เพราะวันนี้ผมมีความสุขจริงๆ 555

\(^-^)/

ปล. บางประโยคผมต้องการเขียนอย่างนั้น แต่อาจผิดหลักความเป็นจริงบ้าง เช่น ดวงจันทร์ส่องแสง คนที่เรียนมาก็ต้องรู้สิว่าดวงจันทร์มันส่องแสงไม่ได้มันสะท้อนแสงจากดวงอาทิตย์ตะหาก

ปล.1 เรื่องทางดาราศาสตร์ผมลืมไปเกือบหมดแล้วครับ ดังนั้นเนื้อหาอาจหลุดโลกเกินความเป็นจริง ออกแนวไร้สาระได้ เพราะฉะนั้นไม่ควรเอาไปอ้างอิงทางวิชาการได้ เพราะเดี๋ยวผมจะเกิด New Moon หรือ จันทร์ดับ แล้วผมก็จะดับตามครับ 555

ปล.2 ขำตัวเองอีกรอบ 555 “เมิงไปเปลี่ยนชื่อเรื่องเถอะ อารายฟ่ะ!!! มีอยู่กระจึ๋งนึง ไอ้ที่มันเกี่ยวกับชื่อเรื่องน่ะ”

ปล.3 นานๆทีทำตัวเหมือนเด็กติ๊งต๊องมันมีความสุขอย่างนี้นี่เอง ^^

ปล.4 ให้อาหารปลามันมีความสุขกว่าทำบุญอีก เหอะๆ

ปล.5 เด็กน้อยถามผมว่า "ทำไมพี่เป็นคนดีจัง" จริงๆเพราะผมเป็นคนไม่ดีต่างหากเลยต้องมานั้งทำบุญอยู่เนี้ย ถ้าน้องโตแล้วมีโอกาสอ่านเจอบทความนี้ (หวังว่า Blogger จะอยู่ถึงน่ะ) น้องจะค้นพบความจริง 555

ที่ผมตอบน้องไปว่า "ตอนที่พี่ให้เงินน้องแล้วน้องมีความสุข น้องจงจำความรู้สึกนี้ไว้ให้แม่นๆ เราอยากมีความสุข คนอื่นก็ต้องการเหมือนกัน ดังนั้นก็เหมือนกับที่พี่ให้อาหารน้องปลา เพราะพี่เห็นว่าน้องปลามีความสุข พี่ก็เลยมีความสุขไง"

มันเป็นแค่คำตอบบ้างส่วน แต่ยังมีอีกหลายอย่างเลยที่พี่ไม่ได้ตอบน้อง แต่น้องจะเข้าใจเองเมื่อถึงเวลาน่ะ ^^

ถ้าพี่ยังมีโอกาสได้เจอน้องอีก เดี๋ยวพี่จะใส่เสื้อ Gown ไปหลอก หุหุ ระวังตัวไว้ให้ดี...

~~~ ขอบคุณน่ะที่ตัวเองยังไม่ลืมช่วงเวลาที่เหมือนเด็กน้อย ~~~

Proposal ครับ...ผมกำลังจะเดินตามคุณน่ะครับ

2010-01-14T01:47:00.007+07:00

13 มกราคม 2553

ในที่สุดก็สอบผ่านเสียที ขอให้นี่เป็น proposal อันแรกและอันสุดท้ายของการเรียนป.เอกทีเถอะน้า ~~~

หวังว่าคุณ proposal จะชี้นำผมไปในทางที่ชอบที่ชอบด้วย แล้วผมจะกลับมาทำประโยชน์ให้ประเทศบ้าง สาธุ (เฮ้ยยย เมิงต้องการบอกอะไรว่ะเนี้ย บ้าป่าว)

สงสัยเมา paper มากไปอะ

เข้าเรื่องดีกว่าครับว่าวันนี้อยากเขียนถึงอะไร...

นั้นก็คือ...คือ...คือ... proposal (หรือบางคนเรียกว่า โพรโพสเศร้า >_<) นั้นเอง 555 (ใครเดาไม่ออกก็บ้าแล้ว)

คำอธิบายสั้นๆ ตามแบบฉบับของผมก็คือ เจ้าสิ่งนี้มันเปรียบเสมือน guide ที่เราเป็นคนออกแบบเองแล้วกำหนดเส้นทางเดินเองทุกอย่าง แล้วเราก็เดินตามมันนั้นเอง...

งงอะเดะ... ถ้างงอ่านต่อเลยจ้า

แก่นของมันก็คือ เราต้องมี research question, hypothesis และ objective ของงานวิจัยที่เราสนใจ จากนั้นเราก็จะออกแบบงานวิจัยขึ้นเพื่อตอบจุดประสงค์ที่เราตั้งไว้ ซึ่งจะประกอบไปด้วยการทดลองต่างๆ ซึ่งการที่เราจะทำอย่างนี้ได้ก็คล้ายๆ กับการกำหนดว่าเราจะทำอะไรเพื่ออะไรนั้นเอง ถ้าทำได้ตามที่ตั้งไว้ ผลก็ควรเป็นในแนวทางที่ควรจะเป็น

โดยภาพรวมแล้ว proposal อาจเปรียบเสมือน guide book ฉบับย่อๆ ที่เราเป็นผู้แต่งเองเลยทีเดียว เพราะงานวิจัยที่ดีก็ควรจะเดินตาม proposal ที่เสนอไปนั้นเอง

ว่าแล้วจบดีกว่า เพราะต้องไปแก้ proposal ต่อ 555 ^^

ซึ่งถ้าผมมีโอกาสจะมาเขียนขยายความแบบสุดๆ อีกทีน่ะครับ เพราะเข้าใจว่าต้องมีคนงงแน่นอน แต่หวังว่ามันคงทำประโยชน์ให้ใครบางคนได้บ้าง แค่นี้ผมก็พอใจแล้วครับ

Eternal Song

2009-10-18T00:28:00.002+07:00

Even if time doesn't allow us to be together, we will always be with you.

In your heart...My dear...

You'll be able to see us whenever you close your eyes.

We'll be together for all eternity...

Qualifying Examination คือ ???

2009-09-19T01:21:00.004+07:00

คือ การสอบที่โหดร้ายและทำร้ายจิตใจมาก...

ไม่ช่ายยย...

~~~ แต่ตอนเตรียมตัวสอบก็รู้สึกอย่างนั้นจริงๆน้า... -.-" ~~~

เข้าเรื่องดีกว่า

ความเป็นจริงคือ การสอบเพื่อวัดว่ามีคุณสมบัติพอที่จะเป็นนักศึกษาในระดับปริญญาเอกหรือไม่

แล้วผมได้อะไรจากการสอบครั้งนี้หล่ะ (คนอื่นได้อะไรไปบ้าง ผมไม่ทราบ และอาจจะแตกต่างไปจากของผม) ที่แน่ๆคือสิ่งที่เรียกว่า "กระบวนการคิด" ซึ่งเจ้ากระบวนการคิดเนี่ยแหละที่สำคัญต่องานวิจัย ต้องมีระบบ มีการอ้างอิงถึงแหล่งที่มา และเมื่อเลือกที่จะไม่เชื่อในงานวิจัยของใครแล้วจะต้องมีเหตุผลที่มีน้ำหนักพอที่จะนำไปสู่การหักล้างขอพิสูจน์นั้นๆได้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะต้องขึ้นกับหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ การเชื่อมโยงของความสัมพันธ์ รวมถึงช่องว่างของงานวิจัยที่อาจเกิดขึ้น ซึ่งนักวิทยาศาสตร์จะต้องมองให้ออกและเข้าใจมันให้ได้

ถ้าใครได้มีโอกาสอ่านบทความนี้แล้วเกิดหมดกำลังใจหรือท้อแท้ ผมคิดว่าเอาเวลาที่ไปนั่งกลุ้มใจไปอ่านหนังสือหรือตกตะกอนความคิดดีกว่านะครับ ^^

อ่านหนังสือมาตั้งนานเพื่อมาสอบครั้งเดียวกับอาจารย์ 5 คน เวลาผ่านไปประมาณเกือบ 3 ชั่วโมง ทำไมพอผมสอบผ่านแล้ว ผมไม่ค่อยรู้สึกดีใจเลย...แปลกจัง?

สอบผ่านแล้วจ้า 18-09-2009 ^^ ขอขอบคุณให้กับความอดทนของตัวเองที่ไม่ท้อแท้และล้มเลิกไปเสียก่อน

อยากช่วยคนอื่นจัง...

2009-09-05T01:45:00.002+07:00

ทำไมเวลาเห็นคนป่วยแล้วมันถึงรู้สึกปวดใจจังที่ไม่สามารถช่วยพวกเขาได้ (หรือว่าเริ่มจะเป็นคนดีขึ้นมาแล้วหว่า) รู้สึกแย่จังรู้งี้ตั้งใจเรียนแล้วไปเป็นหมอดีกว่า แต่ก็ชอบวิทยาศาสตร์ด้วยน้า...

วันนี้รู้สึกแย่จังที่ช่วยใครก็ไม่ได้...เหมือนตัวเองไร้ค่าจังเลยว้อย

อยากให้โลกนี้ไม่มีสภาวะผิดปกติ หรือ อาการป่วยต่างๆจังเลย ยอมตกงานก็ได้เว้ย แต่ขอให้โลกมีความสุขก็พอ...

สู้ๆ Fighting

ตั้งใจสอบ QE ให้ผ่านแล้วไปวิจัย Probiotics ต่อดีกว่า...เผื่อจะมีประโยชน์กับคนอื่นบ้าง

นี่มันวันอะไรเนี้ย...สุดยอดแห่งความหงุดหงิดเลยว้อย!!!

2009-07-30T02:20:00.031+07:00

บทความนี้ติดเรตสุดๆ ใครรู้ตัวว่ายังเด็ก ข้ามไปอ่านบทความอื่นเถอะครับ เพราะบทความนี้ขณะเขียนอยู่หงุดหงิดสุดๆ แบบทนไม่ไหวแล้วว้อย วันอะไรว่ะเนี้ย...

วันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

ทำแลปอยู่ก็ดันเตะถูกถังแอลกอฮอล์ซะงั้น...(ไม่หงุดหงิดแต่เจ็บตีน)

เซลล์ก็ตาย...(หงุดหงิด)

ELISA plate reader กว่าจะอ่านได้ก็ปาเข้าไปตั้ง 10 กว่าครั้ง แถมรอนานอีก...(หงุดหงิดกว่าเดิม)

ผลแลปดัน fail อีก โอ้อาไรเนี้ย...(หงุดหงิดมากกว่าเดิม)

พลาสมิดก็ดันหาไม่เจออีก...(มารู้ทีหลังว่าเลิกผลิตไปแล้ว เฮ้อ)...(หงุดหงิดเหนือคำบรรยาย)

ติดต่อพนักงานขายไม่ได้อีก เพราะดันไปขายอยู่ต่างจังหวัด...(หงุดหงิดเข้าไปอีก)

แล้วจะทำ QE เสร็จได้ไงเนี้ย เพราะติดต่อพนักงานขายไม่ได้ เฮ้อ Budget ฉานนน จาทำทันไหมหนอ...(หงุดหงิดมั๊กๆ)

ข้าวก็ดันกินไม่ค่อยลงอีก...(หงุดหงิดขั้นเทพ)

แต่ก็ยังไม่เท่ากับ...ที่สุดแห่งความหงุดหงิดปิดท้ายก่อนนอน

ณ เวลา ตี 1 กับอีก 37 นาที ของวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ได้มีไอ้บ้าขั้นเทพโทรศัพท์มายังห้องนอนของข้าพเจ้า

ไอ้บ้าขั้นเทพ: นอนยังครับ
ผม: ยังครับ มีอะไรรึป่าวครับ (ถามไปงั้นแหละ รู้แต่ว่าคนปกติไม่มีใครโทรมาเวลานี้หรอก)
ไอ้บ้าขั้นเทพ: ชักว่าวด้วยกันไหม
ผม: ... (เงียบสักพักให้มันหงุดหงิดเล่น) ผมชักว่าวไปแล้วครับ (มาดูดิใครจะบ้าได้กว่ากัน สาดดด)
ไอ้บ้าขั้นเทพ: ... (เงียบแล้วเสือกวางสายกูไปอีก)
ผม: วางสาย (มึงวางได้ กูก็วางได้ สาดดด)

กริ๊กๆๆๆ...

ไอ้บ้าขั้นเทพ: ฮัลโหลได้ยินรึป่าวครับ
ผม: ได้ยินครับ มีอะไรเหรอครับ ทำไมถึงอยากชักว่าวกับผมด้วยครับ (ทำไมแม่งต้องมาทำตัวสุภาพด้วยว่ะ?)
ไอ้บ้าขั้นเทพ: ชักว่าวด้วยกันมันสนุกกว่าชักคนเดียวครับ
ผม: (คิดในใจ แม่งบ้าดีว่ะ เหตุผลอะไรของมึงเนี้ย...กูเห็นหน้ามึงตัวผู้กูก็เกิดอารมณ์...อยากกระทืบคนแล้ว สาดดด) งั้นผมไปหาคุณดีไหมครับ (ถ้ามึงบอกห้องมึงน่ะมึง มึงได้ชักว่าวกะส้นตีนกูแน่)
ไอ้บ้าขั้นเทพ: งั้นผมไปหาคุณดีกว่าครับ
ผม: (คิดในใจ shit! แม่งเสือกฉลาดอีก)ไม่ดีกว่าครับ กำลังทำงานอยู่ และคุณรู้จักผมได้อย่างไรครับ
ไอ้บ้าขั้นเทพ: ผมก็สุ่มเบอร์โทรไปทั่วแหละครับ
ผม: (คิดในใจ กูเชื่อมึงก็โง่แล้วสาดดด ห้องพักมีตั้งเยอะ ทำไมมาลงที่กูว่ะ) อ๋อ อัลโหลๆ ได้ยินที่ผมพูดรึป่าวครับ
ไอ้บ้าขั้นเทพ: ...แกร็ก
ผม: ...(แม่งเสือกชิงวางสายใส่กูอีกแล้ว อะไรของมึงว่ะ กูยังไม่มีอารมณ์ร่วมเลยสาดดด)

~~~จบ~~~

การคุยกับไอ้บ้าขั้นเทพ (หรือเรียกมันไอ้โรคจิตดีว่ะ) สอนให้รู้ว่า ผู้ชายก็ยังมีโอกาสเจอพวกโรคจิตได้ โดยเฉพาะกับผู้ชายหน้าตาดี เช่น ข้าพเจ้า (...ถุย เมิงบ้าป่าว!!!) ดังนั้นวิธีป้องกันตัว คือ ต้องทำตัวโรคจิตกว่ามันแล้วจะรอดพ้น เพราะมันไม่สามารถทำอะไรได้ แต่ในกรณีของข้าพเจ้านั้นไม่ต้องฝึกซ้อมอะไรมาก คิดว่าทำไมมันอ่อนจังว่ะ! อย่าให้กูรู้ห้องมึงนะสาดดด!!!

ฝากถึงผู้ที่เจอบุคคลที่เราควรเรียกว่าผู้มีภาวะบกพร่องทางสภาพจิต เราไม่ควรกลัวหรือแตกตื่นแต่ควรนิ่งๆไว้ ไม่งั้นมันจะได้ใจสำเร็จตามเป้าหมายมัน ซึ่งถ้ามันทำสำเร็จมากๆ มีแนวโน้มว่าบุคคลพวกนี้จะย่ามใจและอาจนำพาไปสู่การข่มขื่นได้ (ที่เคยอ่านเจอ ผู้หญิงมักเป็นเหยื่อ แต่ก็ไม่แน่! จากเหตุการณ์ของข้าพเจ้า... คำเตือน:ผู้ชายทั้งหลายโปรดระวังข้างหลังของท่านให้มากๆ)

นี่มันวันอะไรของฉานนนเนี้ย!!! >_< ไปนอนดีกว่าว้อยยย!!!

แต่แล้วเหตุการณ์ที่ควรจะเป็นอดีตก็ดันเสือกยังไม่จบ แถมหงุดหงิดระดับเทพเจ้าเลย สาดดด!!!

ณ เวลา 1 ทุ่ม กว่าๆ ของวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

ผมก็นำเรื่องราวไปเล่าให้กับผู้ดูแลหอฟัง (เวลาประมาณ 19.00-19.20 น.) จะไปถามว่าใครว่ะโทรมาตอนดึกๆ เค้าก็บอกว่ามันดูไม่ได้เพราะเป็นโทรศัพท์ภายใน อ้าว!!! "แล้วผมทำไงดีครับเนี้ย?" เค้าก็บอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะรู้จักหน้าตาหมดไม่น่าจะมีนะ ถ้ามีก็คงเป็นแต่กะเทยแหละ คงมีคนแอบชอบเรามั้ง แถมที่นี้ยังมีกล้อง CCTV จับไปยังห้องของผมอีก ผมก็ดูในคอมของเค้าก็ภาพชัดดี โอเคไม่น่ามีปัญหา "ได้ครับๆ งั้นผมฝากเรื่องให้ช่วยดูแลหน่อยนะครับ เพราะรำคาญครับไม่ได้กลัวอะไรหรอก" "ถ้าพี่เจอเจ้าของหอก็ช่วยบอกเค้าให้ด้วยนะครับ เพราะเผื่อมันมาหาผมแล้วผมป้องกันตัวเอง โดยแทงมันตายไป เดี๋ยวทางหอจะเดือดร้อนครับ ว่าปล่อยให้มีเรื่องแบบนี้ได้ยังไง" ระหว่างกำลังจะกลับไปห้องตัวเอง เรื่องราวอันแสนหงุดหงิดได้บังเกิดขึ้น พี่เค้าก็พูด"เฮ้ย! ทำไมกล้องมันเบี้ยวว่ะ" ผมก็รู้สึกว่ามันเบี้ยวไปจริงๆจากที่เคยจับเห็นหน้าห้องผมแบบเต็มๆ ก็เหมือนมีการพยายามทำให้มุมกล้องหันไปทางอื่น ซึ่งจากการสรุปของผมกับพี่เค้าเชื่อว่าเป็นฝีมือของไอ้โรคจิตนั้นเอง (เวลาประมาณ 19.30 น.) (ผมคิดในใจ แม่งเสือกมาได้ยินกูพูดอีกสาดดด สงสัยต้องมีเลือดออกแน่ๆงานนี้ ไม่มึงก็กูหล่ะว่ะ!!!)

พี่ที่ดูแลหอเริ่มเครียด ไปเรียกลูกน้องให้มาหันกล้องให้เข้าที่มุมเดิม "เอาเก้าอี้ไปด้วยนะเว้ย กล้องมันอยู่สูง" ผมเลยยิ่งมั่นใจครับว่ากล้องก็สูง คนปกติจะไปยุ่งกะมันทำไมว่ะ นอกจากมึงเท่านั้น (จริงๆ การที่กล้องมันเบี้ยวไป ผมไม่รู้สึกกลัวเลยครับ กับยิ่งดีต่อผมซะอีก เนื่องจากพี่เค้าจะยิ่งเชื่อว่ามีการคุกคามกันเกิดขึ้นจริง กลายเป็นว่าพี่เค้าเริ่มเครียดแทนผมอ่ะ) เหตุการณ์จบประมาณ 19.35-19.40 น.

แต่ไม่แน่คืนนี้อาจได้เจอกันอีก ถ้ามึงโทรมาหากูน่ะสาดดด...(ต้องไปคิดประโยคเด็ดๆไว้รับมือดีกว่า เพื่อเป็นการระบาดอารมณ์ที่มันก่อไว้+สั่งสอนมัน เหอะๆ)

บทวิเคราะห์เผ่าพันธุ์ของไอ้โรคจิต

เนื่องจากยังหงุดหงิดค้างอยู่เลยต้องมาระบายทาง blog เนี้ยหล่ะว่ะ (ถ้าอยู่ในดราก้อนบอลน่ะ เมิงเจอพลังคลื่นเต่ากูไปแล้วสาดดด!!!)

ขอออกตัวก่อนครับว่าไม่ได้มีเจตนาหลบหลู่เผ่าพันธุ์ของท่านๆทุกคน เพราะผมก็รู้จักคนดีของแต่ละเผ่าพันธุ์เหมือนกัน แต่อย่างไรก็ตามสิ่งนี้เป็นการวิเคราะห์จากความน่าจะเป็นภายในที่พักของผมเท่านั้น

อันดับแรกต้องพูดถึงที่พักของผมหน่อย...มันคือหอพักชาย ซึ่งมันจะมีแต่ตัวผู้เท่านั้นที่สามารถมาพักได้! เพราะฉะนั้นเผ่าพันธุ์ของผู้ชายเดี๋ยวนี้วิวัฒนาการไปหลายระดับ อาจแบ่งง่ายๆได้ดังต่อไปนี้

กลุ่มที่ 1: ผู้ชายแท้ๆแบบข้าพเจ้า ซึ่งมีความเห็นว่าผู้หญิงนั้นเป็นดอกไม้ที่สวยงาม คอยแต่งแต้มสีสันให้กับโลกใบนี้ (วิวัฒนาการรุ่นแรก)

กลุ่มนี้ไม่น่าใช่อยากแน่นอน เพราะจะไม่มีทางเกิดอารมณ์กับผู้ชายแน่นอน (based on ตัวเอง) ยังจำได้ไหมแม่งชวนผมไปชักว่าวกับมันพร้อมกัน ดังนั้นมันสามารถเห็น"ของ"คนอื่นแล้วยังมีอารมณ์จึง rule out หรือขีดฆ่ากลุ่มนี้แน่นอน

กลุ่มที่ 2: กะเทยจ้า (วิวัฒนาการรุ่นต่อมา)

กลุ่มนี้ถ้ามันโทรมาจริงมันคงไม่ชวนผมแค่ชักว่าวกับมันแน่นอน คงชวนผมไปทำอย่างอื่นมากกว่าชักว่าวเฉยๆ อีกทั้งถ้าเป็นกะเทยน้ำเสียงของมันต้องบอกเป็นนัยๆ เช่น เสียงของคนกลุ่มนี้ส่วนมากจะแหลมๆ เป็นต้น แต่ที่ผมเจอนี่ไม่ใช่ครับ ต้องขอบอกว่าเสียงแม่งหล่อกว่าผมอีกครับ ดังนั้นก็ไม่น่าใช่กลุ่มนี้ครับ

กลุ่มที่ 3: เกย์ + เก้ง กวาง อ้อย (วิวัฒนาการขั้นสุดยอดในยุคปัจจุบัน...พวกนี้ใกล้จะครองโลกแล้วคราบบบ!!!)

ไม่รู้จะพูดอธิบายถึงกลุ่มนี้อย่างไรเนื่องจากข้อมูลเยอะมากและเหมือนเป็น UFO (แบบฉบับของผมเอง) ครับ คือ Unidentified flying organism นั้นเอง แปลง่ายๆครับคือ "สิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถบ่งบอกลักษณะได้และแม้งอยู่ๆก็จะเจอมันครับเหมือนกับว่าแม้งจาบินเข้ามาหากรูซะงั้น" (ผมจะโดนพวกนี้ตามฆ่าผมไหมเนี้ย...กลุ่มที่2 มาช่วยผมด้วยคราบบบ)

อันดับแรกเลยเสียงของคนกลุ่มนี้มักจะหล่อ และพูดจาดูดี (เอ๊ะเริ่มเข้าเค้า) เผ่าพันธุ์นี้สามารถชักว่าวพร้อมๆกันได้โดยไม่รู้สึกอะไร และมีแนวโน้มว่าคนยิ่งเยอะยิ่งมัน (อันนี้สอบถามจากท่านปรมาจารย์ของเผ่าพันธุ์นี้...มันคือเพื่อนผมเองครับ)

บทสรุป:

ถ้าท่านติดตามเรื่องราวมาตลอดท่านจะรู้ครับว่าน่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ไหน (น่า=เป็นการคาดคะเนครับ ผมไม่ได้บอกนะครับว่าเป็นกลุ่มนั้นหรือกลุ่มนี้)

~~~สุดท้ายแต่ไม่แน่ใจว่าจะท้ายสุดของบทความนี้หรือป่าว~~~

กรุณาดูแลคนของเผ่าพันธุ์ท่านด้วยครับ เพราะว่าคนพวกนี้ ขอเรียกว่าตัวเฮียแล้วกัน (ตัวเฮีย = "ตัวเงินตัวทอง" หรือ"ไอ้บ้าขั้นเทพ"ที่เลเวลอัพสูงสุดแล้วนั้นเอง) จะทำให้เผ่าพันธุ์ของท่านเสื่อมเสียชื่อเสียงครับ

~~~หวังว่าเมิงคงอยู่เฉยๆนะสาดดด...ไม่งั้นเจอตำรวจแน่นอน!!!~~~

Following the foot steps... Good or Bad things?

2009-07-29T01:48:00.001+07:00

If i have free time i will go finish this ja...please wait...

The Dark Side in My Memory

2009-07-27T18:28:00.026+07:00

ขอมอบบทความนี้แด่"ไอ้บ้า"...ที่อยู่ในความทรงจำ
~
ทำไมต้องเป็นด้านมืดหน่ะเหรอ?
โอ้ย...ง่ายนิดเดียว
ถ้าสิ่งนั้นอยู่ในมุมที่สว่างกับมุมมืด...อะไรหาง่ายกว่ากันหล่ะ?
เพราะฉะนั้นเมื่อมันหายากมันก็ต้องมีค่ามาก...ใช่ไหม?

บทความนี้แค่ต้องการเตือนสติ สำหรับผู้ที่ไม่รู้ว่ารอบๆตัวเขานั้นมีสิ่งดีๆเกิดขึ้นมากมาย
แค่นำมันออกมาจากความคิด แค่นั้นคุณก็จะรู้ว่าสิ่งดีดีนั้น...อยู่ใกล้ตัวคุณมาก...

เฮ้ย! มึงแกล้งน้องกูเหรอว่ะ...
~
เดี๋ยวกูจัดการมันให้...
~
มึงมีอะไรบอกกูเดี๋ยวกูช่วยมึงเอง...
~
ไม่อยากเป็นลีดเหรอ เอ้อ เดี๋ยวกูบอกเพื่อนกูให้...
~
เออ! เดี๋ยวกูไปบอกแม่แทนมึงเอง...
~
เฮ้ย! ไปกินข้าวกับกูป่าว เดี๋ยวกูเลี้ยงมึงเอง...
~
เดี๋ยวกูซื้อมือถือให้ เอาป่าว...

การ์ดจอเหรอ...ง่ายนิดเดียว เดี๋ยวนี้แรมถูกจะตาย กูซื้อให้มึงด้วยก็ได้...

...

มึงก็มีดีนิหว่า...ขอบคุณน่ะ...เฮีย ^^

เรื่องราวเหล่านี้คงไม่มีวันจบ...เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต...ของพวกเรา

~~~~~~~~~~~

Dedicated to the person who live in my memory

Why...Dark Side?

Just take it easy

If you want to find something in the light or dark room, which one you will find easier...

Thus, If you spend long times to find it...that mean it's value to you...Right?

I just want to wake the persons who never known the good things up...around you

Just bring it out of your mind and you will see that...Closest to you...

Hey! What did you do to my younger bro...

~
I will take it for you...

~
If you have something, please tell me, i will do it for you...

~
You did't want to join cheer leader teams...Ok, i will talk to my friends to help you...

~
Ok! i will talk to our mom for you...

~
Hey! Did you want to find something to eat with me...don't worry...i will buy it for you...

~
Did you want your new smart phone...i could give it to you...

VGA card?...It's easy because the price of ram is too low at this times...

...

Thanks for your kindness, Big bro ^^

~
This story will never end...because it's part of my life...our life

Voice of Inspiration

2009-07-26T02:11:00.016+07:00

ทำไมผมต้องมานั้งเขียน blog ด้วยเนี้ย?
จำได้ว่าเคยคิดนิหน่าว่าเขียนไปทำไม เหมือนเป็นการเอาเวลาไปทิ้งโดยเปล่าประโยชน์ เอาเวลาเขียน blog ไปทำอะไรได้อีกเยอะแยะเลยเลย แล้วทำไมต้องมานั้งเขียนหว่า???
คิด คิด คิด แล้วก็คิด เฮ้อ!!! นึกไม่ออกอ่ะ >_<
โดเรมอนนน!!!...ขอยืมไทม์แมชชีนหน่อนน้า
ย้อนไปเมื่อประมาณ 2 เดือนที่แล้ว...
ผมกำลังนั้งเครียดเพื่อเตรียมตัวสอบ QE อยู่ รู้สึกเบื่อๆก็เลยจะไปหาข่าวฟัง ดูซิว่าตอนนี้บ้านเมืองเป็นอย่างไรบ้าง ระหว่างที่ฟังข่าวไปก็ทำ QE ไปด้วยเพลินๆ ทันใดนั้นเองในรายการวิทยุคลื่นหนึ่งที่ผมฟังอยู่ก็ได้มีช่วงที่แนะนำของอร่อย... ว้าวเยี่ยมเลยกำลังเบื่อสุดๆเลย เรามันเกิดมาเพื่อกินอยู่แล้วนิ แล้วก็ตั้งใจฟังเต็มที่ พอเข้าช่วงต้นรายการก็จะมีการแนะนำพิธีกรที่จะพาเราไปหาของอร่อยกิน ฟังครั้งแรกก็แปลกใจทำไมมีการบอกชื่อเว็บด้วยหว่า...งงนิดหน่อย เพราะปกติจะบอกตอนสุดท้ายของรายการไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมเว็บมันไม่สื่อถึงของอร่อยเลยหว่า? OK ไหนลองเข้าเว็บไปดูหน่อย อาจทำให้เราหายเครียดได้ ก็เปิด IE พิมพ์ชื่อ url ไปใน address bar ปรากฏว่ามันพาไปเข้าเว็บอะไรก็ไม่รู้...เซ็งเลย T_T ไม่เป็นไรช่างมันเดี๋ยวพรุ้งนี้ลองฟังอีกที
จากการตั้งใจฟังในวันต่อมา ได้ความจริงอยู่ 4 ข้อ คือ 1.ฟังถูกแล้วนิหว่า 2.เดี๋ยวนี้เค้าบอกชื่อเว็บกันต้นรายการแล้วเหรอ? หรือว่า สงสัยเราคงเตรียมสอบ QE แบบไม่ลืมหูลืมตาจริงๆ เลยไม่รู้ว่าตอนนี้เค้านิยมกันแบบนี้ 3.เสียงเธอน่าไปพากย์การ์ตูนน่ะรับรองเด็กๆชอบแน่ๆ (รวมผมด้วย^^) 4.เธออธิบายได้ดี ไม่เครียด ไม่เป็นวิชาการมากนัก แถมฟังแล้วเพลินดีด้วย ฟังไปฟังมารู้สึกว่าทำไมมันจบเร็วจังอ่ะ...เซ็งอีกแล้วT_T คราวนี้มั่นใจฟังไม่ผิดแน่ เปิด IE พิมพ์ใหม่ ลองใหม่ดูดิจะเข้าได้ไหม...
เหมือนเดิมเลยอ่ะ...ของกินปายหนายยย...
ยังมีความพยายามต่อโดยไปถามอาจารย์ google พิมพ์ชื่อ url ลงไป ปรากฏว่าเจอแต่อะไรก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่ของกิน แถมเว็บมันยังไม่สื่ออะไรที่เกี่ยวของกับเธอคนนั้นเสียอีก +_+ เลยมานั้งคิดว่าชื่อตัวแรกมันต้องมีปัญหาแน่ คิดไปคิดมา จาก Dictionary บ้าง อาจารย์ google บ้าง เลยได้ข้อสรุปว่าชื่อตัวแรกมันต้องไม่มีใน Dict แน่ๆ...โห อะไรเนี้ย (ประมาณว่าเซ็งสุดๆ+ถ้าหาเว็บไม่เจอมันไม่มีอารมณ์ทำ QE เลยอ่ะ) เลยเอามาเขียนเป็นภาษาไทยก่อนแล้วมานั้งคิดว่ามันจะเขียนเป็นภาษาอังกฤษได้ไงบ้าง จากการลองผิดลองถูก (ให้นึกถึงโคนันตอนกำลังคิดหาคำตอบของคดีอยู่)
ก็เดาถูกจนได้!!!
เมื่อเข้าไปในเว็บครั้งแรกต้องบอกเลยครับว่ามี pop up เด้งขึ้นมาเต็มหัวไปหมด เธอก็อายุพอๆกับเรานิหว่าแต่ทำไมทำอะไรได้เยอะแยะมากมายเลย แล้วเธอจะทำไปทำไมหว่า? เพื่ออะไร?
คิดไม่ออกเลยคลิกอ่านแบบเมามันไมสนใจ QE แล้วว้อย วันนี้ขอเหอะ!!!
จากการไม่ได้ทำ QE ไปหนึ่งวันเต็มๆ ได้ข้อสรุปของผมเองว่า เธอมีแรงบันดาลใจมากมายเลยหล่ะ และเป็นผู้หญิงที่แปลกจริงๆ ผู้หญิงแบบนี้มีด้วยเหรอ...
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นบวกขี้เกียจทำ QE วันต่อมาเลยไปตลุย blog ของเธอต่อ พบว่า อึ้งมากๆ เธอทำอะไรมาเยอะแยะ แบบว่าถ้าเป็นผมไม่รู้จะทำไหวไหมเนี้ย อ่านไปอ่านมา เริ่มรู้สึกมีพลังยังไงบอกไม่ถูก ก็เลยตั้งหน้าเว็บเป็น homepage ซ่ะเลย หุหุ แล้วไปทำ QE ต่อดีก่า...
มาถึงตอนนี้มานั้งคิดย้อนไปทำไมช่วงนั้นถึงอยากทำ QE หว่า คิดออกอยู่แค่อย่างเดียวคือ สงสัยแรงบันดาลใจของเธอคงส่งมาถึงเรามั้ง (เข้าข้างตัวเองเต็มที่ครับ อิอิ^^)
ในเมื่อเธอให้แรงบันดาลใจผมแล้ว แล้วผมจะให้อะไรเธอได้บ้างน้า...
สิ่งที่ผมให้ได้คงเป็นแรงใจของผม สิ่งที่เรียกว่า "กำลังใจ" แม้ว่าเธอจะเจออุปสรรคหรือสิ่งที่ทำให้ท้อแท้บ้าง แต่อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยก็ยังมีคนหนึ่งคนที่พร้อมจะให้กำลังใจเธอเสมอน่ะ...สู้ๆ+Fighting+เจียโหย่วคราบบบบ
จะไม่สัญญาว่าจะให้กำลังใจเธอได้นานขนาดไหน แต่จะขอสัญญาว่าตราบใดที่ผมยังนึกถึงเธอออก กำลังใจของผมก็ขอมอบให้เธอครับ^^
ขอบคุณมากครับสำหรับแรงบันดาลใจ \(^-^)/

ไปทำ QE ต่อดีก่า ฮิฮิ
จากบัดนั้นจนถึงบัดนี้ ในโลก IT ก็ได้กำเนิดคนเขียน blog เพิ่มมาอีกคนแล้วอ่ะ... ^^

First LOVE

2009-07-26T02:10:00.005+07:00

ขอมอบบทความนี้ให้กับเธอผู้รักผมมากที่สุด...ในชีวิต...และตลอดไป

เธอผู้นี้ผมได้พบเจอตั้งแต่ผมเริ่มจำความได้ ย้อนกลับไปในช่วงตอนผมเป็นเด็กๆ...

มาดูทีวีไหม สนุกนะ!
กินข้าวยัง ทำอาหารอร่อยๆมาให้กินแล้วจ้า!
ไปกินร้านนี้ด้วยกันไหม อร่อยน้า!
เช้าแล้ว ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปโรงเรียนสายหรอก!
เป็นไงบ้างวันนี้ทีโรงเรียน มีอะไรจะเล่าให้ฟังไหมเอ่ย!
วันนี้ครูให้การบ้านอะไรบ้าง มานั้งที่นี่เดี๋ยวสอนให้!
ใกล้สอบแล้ว เดี๋ยวอ่านหนังสือให้ฟัง!
ใครแกล้งมาน่ะ เดี๋ยวจัดการให้

จนถึงบัดนี้...

เงินพอใช้ไหม!
ได้ดูข่าวเรื่องนี้ไหม... ระวังตัวด้วยนะ!
ดูแลตัวเองดีๆนะ เป็นห่วงมากๆ!

จากบางส่วนของความทรงจำที่อยู่ในหัวสมองของผมบอกได้ทันทีว่าเธอผู้นี้รักผม เป็นห่วงผม สิ่งเหล่านี้ทำให้ผมไม่เคยขาดความอบอุ่นเลย จริงๆควรจะเรียกว่าได้รับความอบอุ่นมากจนถึงขนาดร้อนเลยหล่ะครับ

พอมานั้งนึกดูว่าถ้าผมขาดเธอผู้นี้ไปผมจะรู้สึกอย่างไร...

วันนั้นในห้องนอนที่เธอนอนหลับอยู่ ผมก็ได้ตื่นขึ้นมาตอนดึกเพื่อไปเข้าห้องน้ำ ระหว่างที่จะกลับมานอนต่อ ผมก็ได้เห็นหน้าเธอตอนหลับอย่างชัดเจน (ปกติผมจะหลับก่อนเธอเสมอ) บนใบหน้าของเธอนั้น แม้ตอนนอนหลับ ผมก็รู้สึกได้ว่าเธอเหน็ดเหนื่อยจากการดูแลผมมาก ซึ่งในขณะที่ผมตื่นนั้นเธอไม่ค่อยพูดหรือแสดงออกให้ผมเห็นเลย ตอนนั้นเองที่ผมได้นึกขึ้นมาว่าถ้าเธอต้องจากไปผมจะเป็นอย่างไร เมื่อความคิดพวกนี้มาอยู่ในหัว สิ่งที่ตามมาคือหยดน้ำตาเล็กๆที่หยดลงบนแก้มผม และผมก็จำอะไรหลังจากนั้นไม่ได้อีกเลย จนตอนเช้าเธอมาปลุกผมให้ไปโรงเรียน ผมก็ลืมไปพักใหญ่เพราะมัวแต่สนุกอยู่ที่โรงเรียน แต่เมื่อกลับมาที่บ้านผมถึงได้รู้คำตอบว่าถ้าเธอไม่อยู่กับผม ผมจะรู้สึกอย่างไร...

ตอนนี้มานึกดูก็ยังขำอยู่เลย...กับเรื่องราวบางเรื่องในอดีต
วันไหนที่ผมเผลอหลับไป เธอก็จะอุ้มผมไปยังห้องนอน แต่ในปัจจุบันผมไม่แน่ใจว่าจะอุ้มเธอไหวไหมเนี้ยยย^^

แต่เมื่อผมยิ่งอายุมากขึ้น เธอกลับอายุน้อยลง...

และทำให้ผมได้เข้าใจว่าความรักครั้งแรกของผมนั้นก็ได้ให้ไปกลับผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่ผมเป็นเด็กไปตั้งนานแล้ว ซึ่งถ้าไม่มีเธอ วันนี้ผมก็ยังไม่แน่ใจนักว่าผมจะเป็นเช่นไร แต่อยากน้อยที่ผมรู้ก็คือ

ความรักของผมจะให้กับเธอตลอดไป...

คิดๆดูแล้วก็ไม่ได้กลับบ้านนานมากๆเลยนะเนี้ย...
อยากกลับไปกินฮือกล้วยทอดจังเลยอ่ะ!!!

และผมมั้นใจได้เลยว่าถ้าผมบอกว่าจะกลับเมื่อไหร่ จะเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง...

ผม: จะกลับบ้านแล้วน่ะหาของกินอร่อยๆให้หน่อยจิ อยากกินฮือกล้วยทอดจัง
เธอ: อือ เดี๋ยวไปซื้อมาทอดให้กินน่ะ
ผม: อือ จะกลับไปตอนดึกๆน่ะ รถจาได้ไม่ติด
เธอ: อือ มาแล้วโทรบอกน่ะ จะไปเปิดประตูให้

หลังจากผมกินอิ่มแล้ว...

เธอ: จะมากอดอะไรตอนนี้เนี้ย คนกำลังดูบอลอยู่ มาดูด้วยกันสิ กำลังสนุกเลย
ผม: คราบบบบแม่

What! Why! When! How! Where! กับการอ่าน PAPERs!!!

2009-07-25T01:45:00.016+07:00

เคยไหมครับเวลาอ่าน papers แล้วอุทานว่า มันทำอะไรเนี้ย! ทำไปทำไมหว่า? ไม่ทำได้ไหมเนี้ย? zzxyzxz!!! (บ่นเป็นภาษาต่างดาวที่ยากจะเข้าใจ)
ต้องเล่าถึงที่มาหน่อยครับว่ากว่าผมจะหาหลักง่ายๆในการอ่าน papers ได้นั้นเป็นมาอย่างไร

ตอนเรียน course work ของเทอม 1 นั้นยังพอรับได้ครับ เพราะยังพอมีเวลาอ่าน papers และค้นคว้าหาสิ่งที่สงสัยได้ แต่หลักการอ่านของผมมันกำเนิดมาจาก... ช่วงประมาณเทอม 2 ของการเรียน course work จะมีวิชาหนึ่งครับที่ มีคำขึ้นต้นด้วย Advance (โดนบังคับเรียนครับแล้วแต่ว่าใครจะสนใจทางไหน ส่วนผมก็ไปทางแบคทีเรียอ่ะ) ซึ่งจะมีการแจก full text paper + review ให้แต่ละคนไปนำเสนอทุกอาทิตย์!!!

เอาแล้วดิ! ตอนเทอมแรกยังพอไหว แต่เทอมนี้เล่นอาทิตย์ละครั้งเลยหรือ อันนี้ยังไม่รวมวิชาอื่นอีกนะเนี้ย...คิดแล้วเศร้า >_<

สัปดาห์แรกๆก็ยังไม่เท่าไหร่ครับเพราะงานของวิชาอื่นยังไม่ค่อยมี แต่พอผ่านไปสักระยะ ดินเริ่มพอกหางหมู จนหางหมูเกือบขาด +_+ papers ก็อ่านไม่รู้เรื่อง แล้วจาเอาอะไรไปพูดเนี้ย อาจารย์ดันคาดหวังไว้ว่าเราต้องพูดได้ดีอีก (เรียกว่าโชคดีหรือว่าซวยดีหว่า ดันเป็น ป.เอกคนเดียว...เฮ้อออ!!!)
คิดไรไม่ออกก็คิดว่า เอาว่ะ ลุยเข้าไปในกอง papers เนี่ยหล่ะ เดี๋ยวก็รู้เรื่องเอง...
พออ่าน review จบเท่านั้นแหละครับ มานมาอีกแล้วอ่ะ...
อะไรเนี้ย? ทำอะไรของเค้าเนี่ย? แล้วจาทำไปทำไมหว่า? ทำไมไม่ใช้วิธีนี้อ่ะ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับประเทศไทยหว่า? เรียนไปแล้วจาเอาไปใช้กับอะไรดีหว่าบ้านเรายิ่งงบน้อยอยู่ด้วย? ...เฮ้อ...เฮ้อ เลิกอ่านแล้วว้อย พักสมองด่วน!!! คิดแต่ว่าต้องหา shoutcut แล้ว ไม่งั้นตายแน่ ว่าแล้วก็ไปอาบน้ำดีกว่า หุหุ
แล้วดันมาคิดออกตอนอาบน้ำซะงั้น (ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่เพราะอาบน้ำนานอยู่แล้นนน) ก็ไอ้สิ่งที่เราบ่นๆ นั้นแหละครับ ถ้าเราตอบมันได้ ก็แทบจะเอาหัวใจของ papers นั้นมาเป็นของเราได้เลยหล่ะครับ (ง่ายๆแต่คิดออกช้ามาก สงสัยตัวเองโง่จัด...เฮ้อ)

ว่าแล้วก็เอาไอ้ที่บ่นออกมาอันแรกนั้นแหละครับว่า มันทำอะไรของมันเนี่ย หรือ เอามาทำให้มันจำง่ายๆ คือ WHAT นั้นเอง บางทีอ่านใน abstract ก็พอรู้แล้วหล่ะครับว่ากำลังทำอะไรกันอยู่

ต่อมา WHY อันนี้ผมว่าหาง่ายครับ ส่วนมากตรง introduction จะบอกอยู่แล้วครับ หรือ พูดง่ายๆครับก็คือความสำคัญของ papers นั้นเอง เช่น pathogenesis ของเชื้อตัวนี้ยังไม่ค่อยเข้าใจกัน เราจึงต้องศึกษาเพื่อที่จะได้เข้าใจกลไก และหาทางป้องกันมัน เป็นต้น ครับ

WHEN ก็คล้ายกับ WHY คือ เมื่อไรถึงต้องทำ เช่น ถ้าไม่ทำจะเกิด impact ต่ออะไรบ้าง อันนี้ยกตัวอย่างง่ายครับ คือ H1N1 นั้นเอง ครับ ถ้าไม่ทำตอนนี้แล้วจะไปทำตอนไหนเนี้ย หรือรอให้คนมีภูมิคุ้มกันแล้วค่อยทำ? ง่ายไหมครับอันนี้^^

ส่วน HOW อันนี้ยิ่งง่ายครับ หาได้ตาม methodology ทั่วไป ในส่วนของ method จะบอกอยู่แว้ววว ว่าทำอย่างไร...เย้!!!

WHERE กรณีนี้สำหรับผมไม่ค่อยสนใจครับ เพราะ papers ทาง basic science ส่วนมากจะหาไม่เจอ...อ้าว แต่ท่าอยากรู้ว่ามันเป็นอยากไรลองไปดูตาม papers พวกศึกษาทาง epidemiology ดูครับ (อย่างที่บอกส่วนตัวไม่ค่อยสนทาง epidem เลยเฉยๆครับ อิอิ) เช่น ขณะนี้มีการระบาดของเชื้อนี้ทาง developed country แล้วจะส่งผลต่อ developing country อย่างไร เหมือนหรือต่างกันอย่างไร ส่วนนี้ยิ่งพูดยิ่งงง เอาเป็นว่าใครชอบพวกระบาดวิทยาคงหาคำตอบได้สบายๆครับ

อันนี้เป็นแค่หลักเอาตัวรอดเวลาคับขันของผมนะครับ ซึ่งอาจต้องอาศัยประสบการณ์ของแต่ละคนร่วมด้วย แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าเราอ่าน papers บ่อยๆจะตอบคำถามพวกนี้ได้เองโดยไม่รู้ตัวเลยครับ ซึ่งสิ่งที่เวลาคนสงสัยหรืออาจารย์จะถามเราก็ไม่พ้นสิ่งเหล่านี้หรอกครับ อาจมีลึกบ้างยากง่ายต่างกันไป แต่รับรองเวลาเอาไปใช้อ่านเพื่อ review เตรียมเขียน concept proposal เพื่อขอ grant จะทำได้เร็วมากๆ ครับ ฟันธง+confirm !!!

ตาบอดคลำช้างกับนักวิทยาศาสตร์

2009-06-03T16:32:00.009+07:00

เคยได้ยินอาจารย์พูดว่าการศึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์ก็เหมือนกับตาบอดคลำช้าง ตอนนั้นที่ได้ยินเป็นครั้งแรกก็ยังไม่คอยเข้าใจเท่าไหร่ เพราะตอนนั้นอาจารย์ก็ไม่ได้อธิบายอะไรให้ฟังมากนัก จนช่วงนี้ใกล้สอบ Qualifying Examinaion ได้มีเวลาในการใช้ความคิดมากขึ้น ก็เลยเพิ่งมาเข้าใจว่ามันคืออะไรนั้นเอง (ตามความเข้าใจของผมนะคราบบบ^^) จนมาเป็นที่มาของบทความนี้ครับ ก่อนอื่นควรเริ่มต้นที่นักวิทยาศาสตร์ดีกว่าว่าคือใคร แล้วเค้าคนนี้ทำอะไรบ้าง นิยามสั้นๆก็คือ ผู้ค้นหาหรือเสาะแสวงหาความจริงที่เกิดขึ้นในธรรมชาติ และหน้าที่ที่สำคัญอีกประการก็คือ การเผยแพร่ความจริงนั้นๆให้เป็นที่ได้ทราบโดยทั่วกัน (อันนี้สำคัญมากครับ เพราะถ้าไม่มีข้อนี้แล้วก็ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเป็นนักวิทยาศาสตร์ เหตุผลก็คือ...? ลองคิดดูเองดีกว่าครับ ผมเชื่อว่าน่าจะคิดออก) แล้วตาบอดคลำช้างหล่ะคืออะไร ก็ตรงตัวเลยครับไม่ต้องอธิบายอะไรมาก เพราะเชื่อว่าทุกคนน่าจะเคยได้ยินกันมาแล้ว คำถามก็คือ แล้วมันเกี่ยวข้องกันหรือไม่อย่างไร คำตอบก็คือ มันเกี่ยวข้องกันแน่นอน เพราะผู้เขียนต้องการให้มันเกี่ยวข้องกัน...อ้าว... ในทางวิทยาศาสตร์ถ้าเราพบข้อสงสัยขึ้นว่าทำไมสิ่งที่เค้าพบก่อนหน้านี้มันไม่เป็นเช่นนี้ หรือทำไมเป็นอย่างนั้นหล่ะ จากการประมวลผลด้วยหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ ก็จะเกิดสมมุติฐานทางวิทยาศาสตร์ขึ้น และจากนั้นนักวิทยาศาสตร์ก็จะทำการทดลองเพื่อทดสอบสมมุติฐานนั้นๆ ซึ่งสุดท้ายสิ่งที่ได้ก็คือข้อมูลทางวิทยาศาสตร์นั้นๆ บางคนบอกว่ามันคือ piece of evidence หรือชิ้นส่วนของหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ เมื่อรวมหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มากๆเข้าเราก็จะเข้าใจสิ่งที่เราศึกษาได้อย่างดีขึ้นนั้นเอง มาถึงจุดนี้เริ่มเห็นความเกี่ยวข้องกับตาบอดคลำช้างรึยังครับ? อย่างที่เราก็รู้ๆกันคนตาบอดนั้นเมื่อคลำช้างแต่ละส่วนได้ก็จะบอกไปต่างๆนานาตามที่ตัวเองเข้าใจ ซึ่งถ้าถามว่าเค้าผิดไหม คำตอบก็คือ ไม่ผิด เพราะสิ่งนั้นก็คือก็คือข้อมูลที่เขาได้รับมา ซึ่งแต่ละคนก็ได้รับมาไม่เหมือนกัน ซึ่งถ้านำมาเปรียบกับวิทยาศาสตร์แล้ว ก็คือแต่ละคนก็พบหลักฐานที่ต่างๆกัน หรือ piece of evidence ที่แตกต่างกันนั้นเอง พอเรานำสิ่งเรานั้นมารวมกันเข้า เราก็จะเข้าใจในสิ่งที่เรากำลังศึกษาได้ดียิ่งขึ้นหรือเข้าใจในลักษณะของช้างมากขึ้นนั้นเอง แต่เหนือสิ่งอื่นใดคนตาบอดจะต้องมีการพูดคุยกับคนตาบอดคนอื่นๆเพื่อบอกว่าตัวเองได้คลำพบกับอะไรมาบ้าง ซึ่งอาจมีโต้เถียงว่ามันเป็นยังนั้น ยังนี้ไม่ใช่หรือ ซึ่งสิ่งต่างๆเหล่านี้ก็จะนำมาสู่การเข้าใจลักษณะช้างได้ดียิ่งขึ้นของคนตาบอดเหล่านั้น ก็กลับมาสู่นักวิทยาศาสตร์บ้าง ในตอนต้นผมได้บอกว่านักวิทยาศาสตร์จะต้องมีการเผยแพร่ข้อมูลให้ได้ทราบกัน ซึ่งถ้าไม่มีการเผยแพร่ข้อมูลขึ้นก็จะทำให้หลักฐานทางวิทยาศาสตร์กว่าจะพิสูจน์ว่ามันเป็นความจริงคงใช่เวลานานมาก เพราะแต่ละคนก็มัวแต่จะทดสอบในแต่ละมุมที่สงสัยเท่านั้น ขาดการเชื่อโยงขึ้น ซึ่งจะทำให้การพัฒนาทางวิทยาศาสตร์เกิดขึ้นได้ช้าลง มาถึงจุดนี้คงไม่ต้องสงสัยแล้วนะครับว่ามันเกี่ยวข้องกันอย่างไร แต่สิ่งที่จะต้องเน้นย้ำอีกครั้งก็คือ อย่างลืมเผยแพร่ความรู้ที่ตัวเองได้มาให้กับผู้อื่นนะครับ ไม่จำเป็นจะต้องจำกัดอยู่แค่วงการวิทยาศาสตร์เท่านั้นนะครับ วงการไหนๆก็ทำได้ คนวัยไหนก็สามารถทำได้ทั้งนั้นนะครับ (จบบทความแรกแล้ว เย้ ดีใจจังเลย^^)